1974 Hernández y Aguado SP/CSAR

Gitara klasyczna Hernández y Aguado z 1974 r. wykonana ze świerku i palisandru CSA, pochodzi z późnego okresu działalności madryckiego warsztatu. Na główce ma złoty napis „MH” upamiętniający Manuela Hernándeza.

Późny HyA w oszałamiającym stanie

To wyjątkowo piękny egzemplarz w niesamowitym stanie, bez pęknięć i napraw – absolutnie zachwycający. Poza niewielkimi śladami zużycia, gitara jest doskonale zachowana. To bardzo późny instrument z tego warsztatu, a na główce ma nawet złoty napis „MH” – Manuel Hernández.

Dźwięk: Przejrzystość i liryzm

Brzmienie jest dokładnie takie, jakiego można oczekiwać od znakomitego „HyA”, równie charakterystyczne, co wygląd: ostry, „żwawy” atak, niemal jak werbel, po którym następuje zwiewne, lekkie brzmienie. Te cechy zapewniają wysoki poziom klarowności i precyzji w szybkiej, dynamicznej muzyce, podczas gdy wolniejsze brzmią bardzo ekspresyjnie i lirycznie. Bardzo rzadki i kolekcjonerski.

Hernández y Aguado: od fortepianów do gitar w Madrycie

Manuel Hernández (1895–1975) i Victoriano Aguado (1897–1982) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką lutniczą zrodziło się w latach 40. XX wieku, kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracowników Manuela Ramíreza ) i zafascynowali się jego umiejętnościami lutniczymi.

Unikalny kształt i dźwięk

Instrumenty Hernández y Aguado pozostają unikatowe w kanonie wielkich twórców – mają kształt niemal gruszkowaty (lub, jak mawiają, plantilla jest „ciężarna w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane, podobnie jak zewnętrzna strona, a zdobią je niezwykle cienkie rozety i bogato rzeźbione główki. Bardzo czułe i muzykalne, gitary te były przez dekady grane przez takich mistrzów jak Regino Sainz de la Maza, John Williams , Julian Bream , a w ostatnich latach Graham Anthony Devine.