1974 José Ramírez „1a” nr 7828 CD/CSAR (ex Pepe Romero)

Gitara klasyczna José Ramírez "1a" nr 7828 z 1974 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Wybrali ją w warsztacie Ramíreza Pepe Romero i jego ojciecCeledonio , z którymi dzielili się nią przez wiele lat.

Były Pepe i Celedonio Romero

Niezliczeni profesjonaliści grali na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramírez III w ciągu ostatniego półwiecza i dłużej – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Ta konkretna gitara została wybrana w 1974 roku przez Pepe Romero wraz z jego ojcem Celedonio w warsztacie Ramíreza i przez wiele lat dzielili się nią; do instrumentu dołączony jest list napisany przez Pepe Romero.

Moc, tekstura i przejrzystość

Wystarczy zagrać jeden lub dwa dźwięki, aby od razu zrozumieć, dlaczego Pepe wybrał tę gitarę – ma ogromną moc, gęstą i bogatą fakturę każdego dźwięku, a jednocześnie zachowuje wyjątkową klarowność i ten niezbędny, ciepły, tajemniczy i nastrojowy charakter, który rozsławił Ramíreza. Gitara wykonana jest z najwyższej jakości materiałów, w tym efektownego zestawu wzorzystego palisandru CSA na bokach i tyle oraz płyty wierzchniej o wyrazistych, grubych usłojeniach.

Etykieta i stan

Na etykiecie widnieje numer 7828, datowany na 1974 rok i podpisany przez José Ramírez III . Instrument jest w doskonałym stanie jak na swój wiek – bez pęknięć ani napraw, jedynie drobne przetarcia na wykończeniu. Ogólnie rzecz biorąc, jest to doskonały przykład pięknego instrumentu Ramírez dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego, zarówno pod względem stanu, brzmienia, jak i pochodzenia.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.