1976 José Ramírez „1a” nr 9890 CD/IN (ex Liona Boyd)

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 9890 z 1976 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego. Wcześniej należała do Liony Boyd, która złożyła na niej swój podpis.

Ramírez z Madrytu z 1976 roku

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczoną liczbę profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga.

Klasyczny dźwięk Ramíreza

Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą akcją – co nie zawsze jest typowe dla gitar z tego okresu, biorąc pod uwagę sposób, w jaki wiele z nich było ustawionych. Brzmienie jest gęste, a jednocześnie czyste – ciepłe, tajemnicze i nastrojowe, co jest cechą, która przyniosła Ramírezowi sławę.

Etykieta i stan

Etykieta z 1976 roku nosi numer 9890 i sygnaturę José Ramírez III . Gitara ma jedno pęknięcie w płycie rezonansowej pod drugą struną w dolnej części oraz jedno pęknięcie z tyłu (naprawione tylko klejem) w dolnej części od strony wiolinowej. W pewnym momencie był przetwornik, ale obszar wokół jego końca został zatkany. Poza tym stan jest doskonały i gotowy do koncertu. Brzmienie jest fantastyczne dla gitarzysty poszukującego klasycznego brzmienia Ramíreza.

Była Liona Boyd

Instrument ten wcześniej należał do Liony Boyd – jej podpis znajduje się na tylnej ściance gitary, tuż po prawej stronie etykiety.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.