1979 José Ramírez „1a” nr 12950 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 12950 z 1979 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego z polerowanym wierzchem w stylu francuskim. Została przekazana Fundacji GSI .

Ramírez z Madrytu z 1979 roku

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramírez III , na którego instrumentach grało niezliczona liczba profesjonalistów od ponad pół wieku – między innymi Segovia i Sting, Sabicas i Chet Atkins, Christopher Parkening i Lee Ritenour. Powstała w okresie, który kolekcjonerzy często nazywają złotą erą Ramíreza – nie dlatego, że późniejsze gitary są mniej doskonałe, ale dlatego, że gitary były wciąż czymś w rodzaju nowinki, przyszli mistrzowie lutnictwa wciąż pracowali w warsztacie, a najwięksi lutnicy tamtych czasów przybywali tłumnie do Madrytu.

Klasyczny dźwięk Ramíreza

Brzmienie Ramíreza jest klasyczne i rozpoznawalne w tamtej epoce: bogaty, gęsty, a jednocześnie czysty głos od góry do dołu oraz nieodłączna ciepła, tajemnicza i nastrojowa jakość, która rozsławiła ten warsztat.

Stan i etykieta

Etykieta jest podpisana przez José Ramírez III , ma numer 12950 i datę 1979. Na płycie górnej znajduje się jedna naprawa, biegnąca wzdłuż boku wspornika wentylatora, wykonana fachowo od zewnątrz, wyłącznie za pomocą kleju (nie widać jej śladów, patrząc od wewnątrz), a płyta wierzchnia została ponownie wypolerowana (reszta gitary zachowała oryginalny lakier), praktycznie bez śladów zużycia. Kolejny fantastyczny przykład „klasycznego” Ramíreza z ich złotej ery.

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.