1988 José Ramírez „1a C86” No. A 1234 SP/CSAR

Gitara klasyczna José Ramíreza „1a C86” nr A 1234 z 1988 roku z płytą wierzchnią ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA – to model C86 z krótszą menzurą, zaprojektowany przez José Ramírez III w 1986 roku; w powyższym filmie Jack Davisson gra na niej utwór „Zapateado” Rodrigiego.

C86: Ramírez w krótszej skali

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramírez III przez ostatnie półwiecze, jest praktycznie nieskończona. José Ramírez III dopracował proporcje swojej gitary 1a z długą menzurą co do milimetra, a przez około dwadzieścia lat jego japoński dystrybutor, Shiro Arai, naciskał na niego, aby stworzył wersję 650 mm dla muzyków o mniejszych dłoniach. W 1986 roku José III w końcu uległ i zaprojektował gitarę o proporcjach dostosowanych do krótszej menzury i mniejszego pudła rezonansowego – „C86”, nazwaną tak od roku produkcji. Rezultatem jest piękny, delikatny i intymny dźwięk, z nieco mniejszą projekcją niż w gitarze 1a z długą menzurą (jak sama Amalia Ramírez). Kiedy José Ramírez IV później przeprojektował gitarę z krótką menzurą, C86 została wycofana z produkcji.

Ta gitara

Ta gitara ma całą barwę i ciepło, które zazwyczaj kojarzy się z doskonałym Ramírezem, a jej grywalność bardziej przypomina gitary produkowane w Madrycie w latach 50. XX wieku. Za dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie oceniamy ten instrument bardzo wysoko. Jest w doskonałym stanie, praktycznie bez śladów użytkowania – łatwa w grze, z tym natychmiast rozpoznawalnym, klasycznym brzmieniem, które można usłyszeć tylko u znakomitego Ramíreza.

Etykieta

Etykieta ma numer A 1234 i datę 1988, oznaczenie „1a” dla klasy, z okrągłą czerwoną naklejką „86” i paskiem z napisem „Made in Spain C86-AR” poniżej.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.