2025 Brian Itzkin SP/IN

No i w końcu jest, nasza długo oczekiwana gitara Briana Itzkina, który naszym zdaniem jest obecnie numerem jeden wśród młodych i obiecujących lutników w USA. Bez dwóch zdań. Dla nas to wszystko, czego można oczekiwać od gitary. Moc, waga, grywalność, wygląd i, co najważniejsze, brzmienie – choć to gitara „nowoczesna”, oddaje walory starych hiszpańskich gitar, które były instrumentami tak uwielbianymi i cenionymi przez ostatnie 150 lat przez muzyków, publiczność i melomanów. Głęboka pasja Briana i jego miłość do tradycji – a zwłaszcza do jego idola Antonio de Torresa – zostały wykorzystane i skupione w konstrukcji tego instrumentu. To dla nas ogromne odświeżenie, jak entuzjazm i zrozumienie rzemiosła Briana zostały tu z powodzeniem uchwycone. To niesamowite, zwłaszcza że nie ma jeszcze nawet 30 lat! Gitara ma ciemne, głębokie, starodawne brzmienie z bogatą zawartością harmonicznych wypełniającą każdą nutę, a jednocześnie nie zniekształcającą ani nie zamulającą podstawy, częściowo dzięki niskiemu rezonansowi pudła rezonansowego. Rezultatem jest czyste, skupione, a jednocześnie bogate i piękne brzmienie z zauważalnie szeroką paletą barw – przysłowiowa „symfonia w pudełku”. Mówiąc wprost, ta gitara naprawdę ma wszystko, czego potrzebuje każdy wrażliwy gitarzysta, aby w pełni wyrazić każdą muzyczną ideę w dowolnym repertuarze gitarowym.

Gitara jest równie piękna pod względem wyglądu, co brzmienia. Użyte przez niego materiały są niesamowite – w tym tył i boki ze starego, bardzo kolorowego i efektownego palisandru indyjskiego, pierwotnie importowanego do USA na początku lat 50. (według naklejki importowej, która wciąż znajduje się na jednej z desek, zanim Brian ją wyfrezował). Przyjaciel Briana odzyskał ten cenny materiał od producenta łuków łuczniczych w nowojorskiej dzielnicy Queens podczas zamknięcia ich sklepu na początku lat 80. Płyta wierzchnia to silnie marmurkowy świerk europejski o strukturze "bearclaw". Źródło tego drewna, z którego korzysta Brian, twierdzi, że kupiło go od Manuela Velazqueza. Konstrukcyjnie Brian oparł się na ogólnych pomysłach Torresa i Romanillo, stosując system 7-wentylatorów z cienkimi i wysokimi wspornikami, dość cienkimi bokami i grubszym tyłem, zwężającym się w talii, podobnie jak Torres. Wszystkie elementy hebanowe (fornir główki, podstrunnica, binding) wykonane są ze starego hebanu madagaskarskiego, najczarniejszej odmiany, która obecnie wymarła w handlu. Motywem przewodnim rozety jest gitara Torres FE-17 , a rdzawe detale w rozecie, płycie wierzchniej, tylnej i bocznych wykończeniach to kubański mahoń, który Brian wyfrezował z kiepsko zachowanego stołu z początku XIX wieku. Ogólnie rzecz biorąc, jest to pięknie wykonana gitara i choć nowa, brzmi niesamowicie prosto z futerału, co będzie się tylko poprawiać wraz z dalszą grą. Jesteśmy bardzo zadowoleni ze współpracy z tym znakomitym twórcą i z niecierpliwością czekamy na kolejne!

Zdjęcia tej gitary zrobione w trakcie i po montażu.

Brian Itzkin urodził się w 1996 roku na obrzeżach Nowego Jorku, na północnym wybrzeżu Long Island. Zaczął pobierać lekcje gry na gitarze w lokalnym sklepie muzycznym w wieku 8 lat, początkowo pragnąc nauczyć się swoich ulubionych riffów rock and rollowych. Trafił jednak pod opiekę nauczyciela muzyki klasycznej, który był wówczas kandydatem na doktora sztuk muzycznych (DMA) na Uniwersytecie Stony Brook. Brian pozostał u tego nauczyciela przez 10 lat, ucząc się czytania nut i gry w stylu klasycznym. Jego nauczyciel z dzieciństwa, Jason Priset, jest obecnie dyrektorem festiwalu „Lute Fest” organizowanego przez Lute Society of America oraz profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Montclair w New Jersey. Ostatnio Brian ponownie pracuje nad swoją grą i radzi sobie całkiem dobrze.

Jego początki w budowaniu gitar miały miejsce, gdy w wieku 13 lat zbudował swoją pierwszą gitarę z zestawu CF Martin w słabo wyposażonym piwnicznym warsztacie ojca. Brian twierdzi, że na gitarze dało się grać, ale zainspirowała go do zbudowania kolejnej. Po zbudowaniu drugiej gitary Brian nawiązał korespondencję z cenionym producentem strun steel guitar, Ervinem Somogyi, która trwała od 14 do 18 roku życia. W tym czasie Somogyi wysyłał Brianowi zlecenia pocztą i e-mailem, a obaj spotykali się co roku na Woodstock Invitational Luthier Show. Podstawą ich korespondencji było projektowanie gitar; i chociaż Somogyi jest producentem strun steel guitar, idee, którymi dzielił się z Brianem, były głównym katalizatorem dla Briana, który skupił się na gitarach klasycznych. W 2016 roku, mając 20 lat, Brian wziął „semestr” urlopu po drugim roku studiów, aby wziąć udział w kursie budowy gitar Stephena Hilla w Hiszpanii – okazało się to dla niego odkrywczym doświadczeniem i postanowił odłożyć studia na rzecz nauki budowy gitar. W następnym roku Brian spędził 3 miesiące studiując u Daniele Chiesy na południu Hiszpanii i jeszcze bardziej zakorzenił się w tradycji wytwarzania gitar z Granady. Po powrocie do domu, spędził koniec 2017 roku do pierwszych miesięcy 2020 roku wyposażając swój warsztat, gromadząc materiały i samodzielnie studiując życie i pracę twórców takich jak Antonio de Torres (jego główny wpływ - ci z Was, którzy znają Briana, wiedzą, że ma nawet wytatuowany wzór główki Torresa na przedramieniu!), Robert Bouchet, Santos Hernandez i Hermann Hauser, zanim wrócił do warsztatu Stephena w marcu 2020 roku. Brian pozostał w Hiszpanii przez cały okres lockdownu związanego z covidem do początku września i w tym czasie zbudował i sprzedał 3 gitary. Nauczył się bardzo wiele dzięki tej okazji, aby spędzić tak dużo dodatkowego czasu ze Stephenem, Evanem Kingmą i Alessandro Perciaccante, który w tym czasie przejmował rolę ucznia Stephena, gdy Evan przygotowywał się do powrotu do Kanady. Od tego czasu Brian wracał do Hiszpanii na co najmniej 3 miesiące w każdym kolejnym roku i zaprzyjaźnił się z Rafaelem Moreno Rodriguezem, lakiernikiem Javierem Camposem i wieloma innymi, a także (w bardzo nieformalnym sensie) dowiedział się więcej o tradycji Granady. Pomagał również Stephenowi Hillowi w prowadzeniu kursu lutniczego w 2022 i maju 2025 roku. Brian pojawił się w artykule w magazynie Acoustic Guitar Magazine oraz w filmach Brandona Ackera po tym, jak zbudował dla niego hołd dla gitary FE-13 Torresa. Zbudował również gitarę, która zdobyła pierwszą nagrodę w konkursie High School Classical Guitar Competition, zorganizowanym we współpracy z Long Island Guitar Festival.