2001 Eric Sahlin SP/CSAR

Zbudowana w 2001 roku przez Erica Sahlina gitara klasyczna łączy w sobie płytę rezonansową z europejskiego świerku oraz tył i boki z postarzanego palisandru CSA.

Można to usłyszeć w dwóch powyższych filmach: Nejc Kuhar gra „Corfu”, a Olivia Chiang gra „Monsieur's Almaine” Daniela Bachelera.

Eric Sahlin 2001: Drewno i ton

Eric połączył tutaj płytę wierzchnią z europejskiego świerku z tyłem i bokami z postarzanego i pięknego palisandru CSA. Brzmienie jest energiczne i jasne, z doskonałą głębią i balansem, który utrzymuje się we wszystkich rejestrach. Brzmienie jest pełne i niezwykle czyste.

Wykonanie i wykończenie

Każdy detal świadczy o fenomenalnym kunszcie wykonania; aby w pełni docenić jego perfekcję, potrzeba niemal mikroskopu. Estetyka jest wyjątkowa i piękna, dzięki eleganckiemu i minimalistycznemu zastosowaniu masy perłowej w główce, rozecie i bloku spinającym. Instrument posiada klucze Rodgers. Chociaż jest używany, jest w doskonałym stanie, z jedynie niewielkimi śladami zużycia na wykończeniu płyty rezonansowej.

Czytaj więcej: Orfeo Magazine nr 10 – Lutnicy z Zachodniego Wybrzeża

Eric Sahlin: amerykański producent gitar klasycznych

Eric Sahlin to jeden z najwybitniejszych amerykańskich lutników, który osiągnął status światowej klasy. Jego lista oczekujących na lutnictwo sięga ponad dekady, a popyt w Stanach Zjednoczonych, Europie i Japonii jest ogromny. Urodzony i wychowany w Spokane w stanie Waszyngton, jest samoukiem i buduje w Valleyford, tuż za miastem.

Z UC Santa Barbara do pełnoetatowego warsztatu

Jego pierwszy kontakt z gitarą klasyczną nastąpił w okresie dorastania, kiedy to jego brat zaczął grać na tym instrumencie – a wraz z nim pojawiły się wspaniałe nagrania gitarowe na płytach jego brata wydanych przez Musical Heritage Society. Na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara, z silnym programem nauczania gitary klasycznej, Eric postanowił w 1975 roku, w swoim pierwszym roku, zbudować własną gitarę: jego zamiłowanie do obróbki drewna od wczesnego dzieciństwa i zainteresowanie fizyką akustyczną sprawiły, że wydawało się to wspaniałą przygodą. Studiował książki, kupił pierwsze drewno tej wiosny i ukończył gitarę tego lata. Zanim skończył drugą, jego kariera była przesądzona.

Założył warsztat, w którym budował meble na zamówienie, jednocześnie rozwijając swoją wiedzę z zakresu tworzenia gitar. W latach 1978–1979 zajmował się już wyłącznie budową gitar. Pomógł mu w tym przypadkowy kontakt z George’em Dauphinais z Dauphin Company, firmy zajmującej się sprzedażą wysyłkową, która oferowała 7-, 8- i 10-strunowe gitary Erica jako tańszą alternatywę dla dostępnych wówczas instrumentów wielostrunowych.

Lutnie, potem tylko gitary klasyczne

Na początku lat 80. znajomy lutnista poprosił Erica o lutnię. Projekt tak mu się spodobał, że dogłębnie przestudiował te instrumenty i zbudował różne modele lutni, oprócz swoich gitar. Pod koniec dekady, wraz z umacnianiem się rynku gitar i ugruntowaną reputacją, Eric skupił się wyłącznie na swojej pierwszej miłości – gitarze klasycznej.

Gracze i projekt

Na gitarach Sahlin grali Scott Tennant , Andrew York , Ottmar Liebert (flamenco), Carsten Pedersen i inni najlepsi muzycy na całym świecie. Słyną z precyzyjnego, stonowanego wykończenia z masy perłowej oraz innowacyjnej, „skręconej” podstrunnicy Erica, o której opowiadał, gdy magazyn „Orfeo Magazine” odwiedził jego warsztat w Spokane w ramach edycji West Coast (nr 10, 2017).