2002 Hermann Hauser III nr 509 SP/PF

Hermann Hauser III No. 509 z 2002 roku to klasyczna gitara firmy Reisbach wykonana ze świerku i pau ferro, z klinem z klonu ptasiego oczka umieszczonym w środkowej części tylnej części i na pięcie.

W powyższym filmie Hugo Moltó gra na gitarze utwór „Francisco Goya y Lucientes, pintor” z utworu „Caprichos de Goya” Castelnuovo-Tedesco.

Nr 509: Pau Ferro i klon ptasie oko

Wykonanie i materiały użyte w tej gitarze są znakomite. Płyta rezonansowa wykonana jest ze starego świerku, a tył i boki z elegancko zdobionego, bujnego i kolorowego pau ferro. W centralnej części tylnej, a także na zapiętku, znajduje się klin z klonu ptasiego oczka. Projekt jest zasadniczo taki sam jak w gitarze Hauser I z 1937 roku, wyprodukowanej przez Segovię ; na etykiecie widnieje napis „AD 2002, No. 509”.

Dźwięk i stan

Jak na swój wiek, instrument jest w doskonałym stanie, z jedynie drobnymi śladami zużycia na wykończeniu, a jego brzmienie jest pięknie zagrane – każda nuta lśni, balans jest idealny we wszystkich rejestrach, a wyrazistość między głosami jest znakomita. Piękny egzemplarz z jednego z najbardziej uznanych i szanowanych warsztatów w historii gitary klasycznej.

Hermann Hauser III: Czwarte pokolenie dynastii Hauserów

Hermann Hauser III (ur. 1958) – wnukHermanna Hausera I i syn Hermanna Hausera II – pracuje w rodzinnym warsztacie Hauserów w Reisbach w Bawarii od 1974 roku: najpierw u boku ojca, a dziś z córką Kathrin, piątym pokoleniem. Pracuje w tym samym warsztacie co ojciec i dziadek, używa wielu tych samych narzędzi, a nawet drewna nabytego przez obu jego poprzedników ze strony ojca. Rodzinny skład drewna, założony przez Hermanna Hausera I, nadal przechowuje drewno liczące ponad 100 lat – a za każdy wyjęty zestaw dokupuje się dwa, aby go uzupełnić – a narzędzia Josefa Hausera, Hermanna I i Hermanna II są nadal w codziennym użyciu, wśród nich piła taśmowa z 1905 roku. Na jego etykiecie nadal widnieje napis „Hermann Hauser – Gitarren – Reisbach, früher München” (dawniej Monachium), z rokiem po „AD”, numerem i jego podpisem. Dołącza ją na początku pracy nad gitarą, więc zazwyczaj mija rok lub więcej od daty na etykiecie do daty ukończenia gitary.

Jego gitary Andrés Segovia opisał jako instrumenty o nieopisanie pięknym brzmieniu, a Pepe Romero twierdzi, że jego Hauser to instrument o najczystszym brzmieniu. Hermann III utrzymuje dobre relacje ze swoimi gitarzystami, tworzy gitary dopasowane do potrzeb konkretnych gitarzystów i otrzymał najwyższe nagrody od organizacji zawodowych i międzynarodowej społeczności gitarowej.

„Teutoński” Hauser Sound

Hermann Hauser III niestrudzenie budował gitary, które oddają brzmienie i estetykę stylu „teutońskiego”, pierwotnie ustanowionego przez jego dziadka i przekazanego przez ojca. Cechami charakterystycznymi są wyjątkowa klarowność i równowaga między głosami, a nawet wybrzmiewanie we wszystkich rejestrach, a także oczywiście niezrównane piękno brzmienia – dźwięk, który najsłynniej uwiecznił Julian Bream w niezliczonych nagraniach, który kiedyś powiedział, że te gitary mają „arystokratyczne” brzmienie. Uważamy, że gitary Hermanna Hausera III są bardziej podobne do gitary Hauser I niż gitary jakiegokolwiek innego producenta na świecie: w ślepych testach z instrumentami Hauser I i Hauser II stwierdziliśmy, że są one zadziwiająco podobne.

Jego standardowym modelem jest „Segovia”, zasadniczo o tym samym projekcie co Hauser I z 1937 r .; buduje również „Llobet” (na wzór Torresa Miguela Llobeta z 1859 r., który tworzyli jego ojciec i dziadek), model „Bream” oraz edycje specjalne na podstawie wczesnych projektów Hausera I.

Książki o rodzinie Hauserów

Numer 4 magazynu Orfeo poświęcony jest dynastii Hauserów. Znajdziemy w nim m.in. artykuł o Hermannie Hauserze III, Edmundzie Blöchingerze i Fritzu Oberze .Możesz przeczytać numer online lub znaleźć go w kolekcji Orfeo 1-5:

Czasopismo Orfeo 1-5