2002 Manuel Velázquez „Torres” SP/IN

Ta gitara klasyczna Manuela Velázqueza z 2002 roku, ze świerku i palisandru indyjskiego, została sprzedana pierwszemu właścicielowi przez samego Manuela Velázqueza jako model „Torres”.

Velázquez – model „Torres”

Korpus i mostek są nieco bardziej zwarte niż w jego zwykłym modelu standardowym, a gitarę sprzedał bezpośrednio sam Manuel jako „Torres” – widzieliśmy tylko jednego innego takiego Velázqueza, „Torres” z 1997 roku z jego dedykacją dla Antonia de Torresa. Ma zachwycającą płytę wierzchnią z ciętego ćwiartkowo (radialnie) świerku z wyrazistym rysunkiem „niedźwiedziego pazura” (bearclaw), środkowy pasek na główce oraz najwyższej klasy srebrne klucze Rodgers z hebanowymi gałkami.

Brzmienie i stan

Brzmienie ma wszystkie charakterystyczne cechy Velázqueza – jest czyste i klarowne, z ostrą jak brzytwa separacją głosów. Gitara ma etykietę ze zwojem, której lutnik używał do końca kariery – „Manuel Velázquez, Constructor de Guitarras, New York” – datowaną odręcznie i podpisaną pośrodku „Manuel Velázquez”. Stan jest doskonały – bez pęknięć i napraw, z jedynie bardzo drobnymi śladami zużycia płyty wierzchniej.

Manuel Velázquez: amerykański mistrz w hiszpańskiej tradycji

Manuel Velázquez (1917–2014) urodził się w Portoryko, a sławę zdobył w Nowym Jorku, gdzie jego warsztat przy 420 Third Avenue stał się miejscem spotkań czołowych gitarzystów. Był być może największym amerykańskim lutnikiem budującym w tradycji europejskiej, a jego gitary ani kunsztem wykonania, ani brzmieniem w niczym nie ustępują instrumentom jego hiszpańskich i niemieckich współczesnych. W ciągu niemal ośmiu dekad pracy – w Nowym Jorku, Portoryko, Wirginii i na Florydzie – na jego instrumentach grali Andrés Segovia, Julian Bream, Pepe Romero, Rey de la Torre i Sabicas, a także muzycy daleko spoza świata muzyki klasycznej – od Earla Klugha po Paula Simona i Keitha Richardsa.

Brzmienie Velázqueza

Gitary Velázqueza najczęściej porównuje się z instrumentami Hermanna Hausera I i Hermanna Hausera II – nie tylko pod względem wyglądu, lecz także charakteru brzmienia: ogromna klarowność i separacja głosów, doskonała równowaga, lśniące soprany nad stabilnymi basami oraz naturalny, piękny, „drewniany” ton. Większość jego gitar powstała według tego zwartego modelu, bliskiego Hauserowi; w latach 70. i na początku lat 80. budował również większy, bardziej zaokrąglony korpus o głębszym pudle i jeszcze potężniejszym brzmieniu. Jego syn Alfredo Velázquez, który uczył się rzemiosła w warsztacie ojca, kontynuuje tę tradycję.

Książki o Manuelu Velázquezie

Velázquez z 1978 roku – gitara, która później przeszła przez nasze ręce – jest reprodukowany w książce Alberta Martíneza „34 Classical Guitars in Life Size”, a Velázquez z 1955 roku z kolekcji Russella Clevelanda pojawia się w „The Classical Guitar – A Complete History”:

34 Classical Guitars in Life Size

The Classical Guitar – A Complete History