2003 Eric Sahlin CD/AR

Gitara klasyczna Erica Sahlina z 2003 roku, wykonana z zachodniego czerwonego cedru i afrykańskiego palisandru, od producenta ze stanu Waszyngton, słynącego z konstrukcji gryfu o skręconym gryfie.

Dźwięk Sahlina z 2003 roku

Ten piękny instrument z 2003 roku wykonany jest z postarzanego palisandru afrykańskiego na bokach i tyle oraz z zachodniego czerwonego cedru na płycie rezonansowej. Brzmienie jest jasne i dynamiczne, z dużą głębią i równomiernym balansem między basami a sopranami – pełne i niezwykle czyste.

Główka, rozeta i blok łączący

Jak zawsze u Erica, wykonanie jest fenomenalne – perfekcję wykonania można docenić niemal przez mikroskop. Główka, rozeta i łącznik strunowy zdobią eleganckie, minimalistyczne akcenty z masy perłowej Erica – wyjątkowa i piękna estetyka.

Ergonomia i stan

Następnie mamy słynny gryf Sahlina z delikatnym „skrętem” w profilu – w dolnych pozycjach nadgarstek lewej ręki pozostaje bardziej prosty i mniej „wygięty”, nawet podczas gry na drążku, co znacznie zmniejsza obciążenie. To jeden z najbardziej ergonomicznych i przemyślanych projektów, jakie widzieliśmy.

Mimo że jest to gitara używana, jej stan można określić jako niemal idealny, nie ma żadnych napraw ani uszkodzeń, a powierzchnia płyty jest niemal niewidoczna.

Czytaj więcej: Orfeo Magazine nr 10 – Lutnicy z Zachodniego Wybrzeża

Eric Sahlin: amerykański producent gitar klasycznych

Eric Sahlin to jeden z najwybitniejszych amerykańskich lutników, który osiągnął status światowej klasy. Jego lista oczekujących na lutnictwo sięga ponad dekady, a popyt w Stanach Zjednoczonych, Europie i Japonii jest ogromny. Urodzony i wychowany w Spokane w stanie Waszyngton, jest samoukiem i buduje w Valleyford, tuż za miastem.

Z UC Santa Barbara do pełnoetatowego warsztatu

Jego pierwszy kontakt z gitarą klasyczną nastąpił w okresie dorastania, kiedy to jego brat zaczął grać na tym instrumencie – a wraz z nim pojawiły się wspaniałe nagrania gitarowe na płytach jego brata wydanych przez Musical Heritage Society. Na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara, z silnym programem nauczania gitary klasycznej, Eric postanowił w 1975 roku, w swoim pierwszym roku, zbudować własną gitarę: jego zamiłowanie do obróbki drewna od wczesnego dzieciństwa i zainteresowanie fizyką akustyczną sprawiły, że wydawało się to wspaniałą przygodą. Studiował książki, kupił pierwsze drewno tej wiosny i ukończył gitarę tego lata. Zanim skończył drugą, jego kariera była przesądzona.

Założył warsztat, w którym budował meble na zamówienie, jednocześnie rozwijając swoją wiedzę z zakresu tworzenia gitar. W latach 1978–1979 zajmował się już wyłącznie budową gitar. Pomógł mu w tym przypadkowy kontakt z George’em Dauphinais z Dauphin Company, firmy zajmującej się sprzedażą wysyłkową, która oferowała 7-, 8- i 10-strunowe gitary Erica jako tańszą alternatywę dla dostępnych wówczas instrumentów wielostrunowych.

Lutnie, potem tylko gitary klasyczne

Na początku lat 80. znajomy lutnista poprosił Erica o lutnię. Projekt tak mu się spodobał, że dogłębnie przestudiował te instrumenty i zbudował różne modele lutni, oprócz swoich gitar. Pod koniec dekady, wraz z umacnianiem się rynku gitar i ugruntowaną reputacją, Eric skupił się wyłącznie na swojej pierwszej miłości – gitarze klasycznej.

Gracze i projekt

Na gitarach Sahlin grali Scott Tennant , Andrew York , Ottmar Liebert (flamenco), Carsten Pedersen i inni najlepsi muzycy na całym świecie. Słyną z precyzyjnego, stonowanego wykończenia z masy perłowej oraz innowacyjnej, „skręconej” podstrunnicy Erica, o której opowiadał, gdy magazyn „Orfeo Magazine” odwiedził jego warsztat w Spokane w ramach edycji West Coast (nr 10, 2017).