2003 José Ramírez „1a C650” No. Y2-132 CD/IN
| Rok | 2003 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | Indian Rosewood |
| Menzura | 650 mm |
| Szerokość siodełka | 52 mm |
| Wykończenie | French Polish Top |
| Kraj | Spain |
| Luthier | Amalia Ramírez |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650” z 2003 r. nr Y2-132 ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru indyjskiego. Płyta wierzchnia jest polerowana w stylu francuskim, nie ma pęknięć ani napraw.
Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz
Na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramíreza przez ostatnie półwiecze i dłużej grało wielu profesjonalistów – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalii Ramírez, przedstawicielki piątego pokolenia rodziny, a ta gitara powstała w pierwszej dekadzie jej kierownictwa.
Model Ramíreza „1a”
Oznaczenie „1a” oznacza „primera” – pierwsza, czyli najwyższa jakość – a model ten reprezentuje najwyższy poziom warsztatu pod względem wykonania, detali i doboru drewna. W przypadku modelu Tradicional warsztat powrócił do podstaw – klasycznego projektu José Ramíreza III ze standardową długością strun 650 mm, to gitara koncertowa najwyższej klasy, na której każdy może z łatwością grać. Za dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie oceniamy ten instrument bardzo wysoko.
Grywalność, dźwięk i stan
Gra się na niej bardzo łatwo, z pięknym gryfem i łatwą mechaniką. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste, z tym niezbędnym ciepłym, tajemniczym i nastrojowym charakterem, który przyniósł sławę Ramírezowi. Choć instrument był wcześniej w użyciu, jest w doskonałym stanie – jedynie ślady użytkowania na wykończeniu, a jego konstrukcja jest solidna, bez pęknięć ani napraw. Do instrumentu dołączono twardy futerał. Etykieta z 2003 roku nosi numer Y2-132 i sygnaturę Amalii Ramírez – obok widnieje kod modelu „C650 Tradicional”.
Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez
Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.
