2003 José Ramírez „Centenario” nr 155 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramírez „Centenario” nr 155 z 2003 roku. Posiada płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA. Gitara jest w fantastycznym stanie i została przekazana Fundacji GSI .

Z warsztatów José Ramíreza, reżyseria: Amalia Ramírez

Pochodzi ze słynnego warsztatu José Ramíreza – dziś kierowanego przez Amalię Ramírez – na którego instrumentach grała niezliczona liczba profesjonalistów przez ponad pół wieku, od Segovii i Sabicasa po Stinga, Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Należy do początków ery Amalii Ramírez – kieruje ona warsztatem od śmierci swojego brata José Ramíreza IV w 2000 roku i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po jej zakończeniu.

Model Ramíreza „Centenario”.

Nazwana na cześć stuletniej tradycji rodzinnej produkcji gitar, gitara Centenario wykorzystuje najlepsze materiały warsztatowe, układane przez lata: płyty wierzchnie są pierwszym wyborem spośród najwyższej klasy płyt rezonansowych, podobnie jak palisander. Przyjrzyj się uważnie, a dostrzeżesz dodatkowe zdobienia: misterne drewniane inkrustacje w rozecie i purflingach, bukszpan w główce, rzeźbiony zapiętek i zwężającą się linię hebanu z tyłu gryfu, zwieńczoną „bukietem palisandru” na główce. Klucze są produkcji Rodgersa. Jej wymiary i proporcje są takie same jak w innych modelach 1a, według warsztatu – ale z naszego doświadczenia Centenario to bez wątpienia najlepsza gitara, jaką produkuje Ramírez.

Etykieta i stan

Mocna i piękna w brzmieniu, ma piękny gryf i łatwą akcję. Jej brzmienie to natychmiast rozpoznawalne, klasyczne brzmienie, charakterystyczne dla znakomitej gitary koncertowej Ramírez. Gitara była wcześniej w posiadaniu, ale nosi minimalne ślady użytkowania, a klucze Rodgersa działają idealnie. W zestawie twardy futerał. Etykieta z 2003 roku, numerem 155 i podpisem Amalii Ramírez.

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.