2004 José Ramírez „1a Tradicional” No. Y4-103 SP/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a Tradicional” nr Y4-103 z 2004 r. ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru indyjskiego. Nie posiada żadnych uszkodzeń ani napraw.

Z warsztatu Ramíreza w Madrycie

Przez ponad pół wieku warsztat José Ramíreza budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, Sabicasa po Cheta Atkinsa, od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Należy on do początków ery Amalii Ramírez – kieruje ona warsztatem od śmierci swojego brata José Ramíreza IV w 2000 roku i kontroluje każdą gitarę w trakcie i po zakończeniu budowy.

Pierwszorzędny Ramírez

Prawdopodobnie jedna z najczęściej granych i najbardziej znanych hiszpańskich gitar w historii, Ramírez „1a” wciąż zachwyca gitarzystów jako instrument o wyjątkowym brzmieniu, niezależnie od standardów. Zbudowana według klasycznego, koncertowego designu Ramíreza ze standardową menzurą 650 mm – stąd kod C650 – łączy tradycyjne brzmienie z wygodnym kątem gryfu. Dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie czynią ten instrument instrumentem najwyższej klasy.

Dźwięk i stan

Gra się na niej łatwo, z wygodnym gryfem i niską, łatwą akcją. Słychać to od razu: ciepłe, barwne i nastrojowe brzmienie Ramíreza, gęste, a jednocześnie czyste. Gitara jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń ani napraw, z jedynie niewielkimi śladami użytkowania na wykończeniu. Na etykiecie widnieje numer Y4-103, datowany na 2004 rok i podpisany przez Amalię Ramírez.

Aby dowiedzieć się więcej o rodzinie i jej warsztacie, przeczytaj książkę Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , historię rodziny od Amalii Ramírez do José I , a także mity i fakty dotyczące tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.