2004 José Ramírez „1aF 656” No. Y3-010 CD/CY

Gitara flamencoJosé Ramíreza „1aF 656” nr Y3-010 z 2004 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z cyprysu, polerowana na kolor francuski; Luis Gallo i Chrystian Dozza grają na niej swoje własne kompozycje w powyższych filmach.

Z warsztatu Ramíreza w Madrycie

Przez ponad pół wieku warsztat José Ramíreza budował gitary dla niezliczonych profesjonalistów – od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Amalia Ramírez, która w 2000 roku zastąpiła swojego brata José IV, kontroluje każdą gitarę z warsztatu w trakcie i po zakończeniu budowy, a ta pochodzi z wczesnych lat jej kierownictwa.

Koncert flamenco

Model 1aF to najlepszy model flamenco z warsztatu, doskonale sprawdzający się zarówno na scenie koncertowej, jak i w tradycyjnym akompaniamencie flamenco z tancerzami i instrumentami perkusyjnymi. Bardzo żywy, o doskonałej grywalności i głośności, ma autentyczne hiszpańskie brzmienie z dużą dynamiką, co czyni go jednym z naszych ulubionych wyborów dla poważnych muzyków flamenco. Cedrowa płyta wierzchnia jest nietypowa w przypadku flamenco i nadaje instrumentowi dodatkową głośność oraz głębszy zakres średnich tonów. Warsztat produkuje instrumenty cedrowe blanca od czasu wprowadzenia cedrowych płyt rezonansowych w połowie lat 60. XX wieku, a Manolo Sanlúcar jest najsłynniejszym gitarzystą flamenco, który gra na cedrowej płycie wierzchniej, Ramírez.

Dźwięk i stan

Instrument został zbudowany w skali flamenco 656 mm i wykończony politurą francuską. Choć jest używany, jest w idealnym stanie technicznym – bez pęknięć ani napraw – z jedynie niewielkimi śladami normalnego użytkowania na wykończeniu i kilkoma wgnieceniami za mostkiem. Etykieta (Calle de la Paz 8) jest podpisana przez Amalię Ramírez, datowana na 2004 rok i oznaczona numerem Y3-010 – obok widnieje kod modelu „F-656”.

Dwa filmy

W powyższych filmach Luis Gallo gra na tej gitarze swój utwór „Vals por Bulerías”, a Chrystian Dozza swój utwór „Australya”.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.