2008 José Ramírez „1aF 656-A” No. Y7-094 SP/CY

Gitara flamencoJosé Ramíreza „1aF 656-A” nr Y7-094 z 2008 roku ma świerkowy wierzch oraz boki i tył z cyprysu – to zupełnie nowa, stara gitara, która nigdy nie była w posiadaniu.

Gitara koncertowa Ramírez z 2008 roku

Warsztat Ramíreza, w którym powstała ta gitara, przez ponad pół wieku zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Amalia Ramírez, która w 2000 roku zastąpiła swojego brata José IV, kontroluje każdą gitarę z warsztatu w trakcie i po zakończeniu produkcji, a ta pochodzi z wczesnych lat jej kierownictwa.

Ramírez „1aF” Flamenco

To topowy model flamenco Ramíreza, odpowiedni zarówno do występów na scenie koncertowej, jak i do tradycyjnego flamenco z tancerzami i perkusistami. Bardzo żywy, o doskonałej grywalności i głośności, charakteryzuje się autentycznym hiszpańskim brzmieniem z dużą dynamiką, co czyni go jednym z naszych ulubionych modeli dla zaawansowanych muzyków flamenco. To F656-A, wersja z płytą wierzchnią z drewna świerkowego („A” jak abeto) i menzurą flamenco 656 mm.

Dźwięk, etykieta i stan

Był to egzemplarz „nowy / ze starej serii” z 2008 roku – nigdy nie był w posiadaniu ani kupowany. Nakrętka ma 53 mm. W zestawie znajdowało się twarde etui. Etykieta nosi datę 2008, numer Y7-094 i jest podpisana przez Amalię Ramírez, a obok oznaczenia modelu widnieje ręcznie napisany kod „F656-A”.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalii Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.