2010 José Ramírez „1a C650-P” No. X0-005 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650-P” z 2010 r. o numerze X0-005 ma płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru CSA. Posiada piękne palisandrowe wykończenie CSA, nową rozetę i purfling.

Zbudowany w warsztacie Calle de la Paz

Na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramíreza przez ostatnie półwiecze i dłużej grało wielu profesjonalistów – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalia Ramírez , piątego pokolenia rodziny, a ta gitara powstała w drugiej dekadzie jej kierownictwa.

Pierwszorzędny Ramírez

„1a” oznacza po hiszpańsku „primera” – „pierwsza”, czyli najwyższa jakość – a model Tradicional reprezentuje najwyższy poziom warsztatu pod względem wykonania, detali i doboru drewna. Ten model ma piękny tył i boki z palisandru, a nowa rozeta i żłobienie są absolutnie zachwycające.

Grywalność, dźwięk i stan

Brzmienie ma barwę i ciepło klasycznego Ramíreza – gęste, a jednocześnie czyste, ciepłe i nieco tajemnicze. Łatwo się na nim gra, ma wygodny gryf i luźną mechanikę, które warsztat przywrócił do modelu Tradicional. Dbałość o szczegóły, jakość wykonania i brzmienie czynią go instrumentem najwyższej klasy. Etykieta z 2010 roku nosi numer X0-005 i sygnaturę Amalia Ramírez – z kodem modelu „C650-P Tradicional” umieszczonym obok.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.