1926 Domingo Esteso SP/CSAR

Klasyczna gitaraDomingo Esteso z 1926 roku, z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA, wykonana w Madrycie – w idealnym stanie i oryginalna, łącznie z francuskim polerowaniem.

Na powyższych filmach Ana Vidovic gra Allegretto z utworu „Sonatina” Federico Moreno Torroby, Andrew Lee gra „Tonadilla” z „Arroyos de la Alhambra” Ángela Barriosa, a Tavi Jinariu gra na tej gitarze utwór „Granada” Isaaca Albéniza; Tengyue „TY” Zhang gra go także w Caprichos de Goya nr 18 Castelnuovo-Tedesco, nagranym na sześciu gitarach.

Klasyczny Madryt Esteso

Brzmienie jest niezwykle czyste, klarowne i przejrzyste, z mocnym basem, dobrze kontrolowanymi alikwotami i bardzo naturalnym, „drzewnym” brzmieniem – stylowym, wyrafinowanym i urzekającym. Jego bogate, dograne brzmienie może pochodzić tylko z instrumentu z tego wieku, a w rękach jest bardzo ekspresyjne i reaguje na najsubtelniejsze zmiany w dotyku instrumentu.

Stan

Stan jest doskonały: poza jednym dobrze naprawionym pęknięciem przy podstrunnicy, gitara jest w idealnym stanie i oryginalna, łącznie z politurą. To znakomity egzemplarz jednego z najwybitniejszych lutników początku XX wieku.

Domingo Esteso: Od warsztatu Manuela Ramíreza do Gravina 7

Domingo Esteso (1882–1937) to jedno z najwybitniejszych nazwisk wczesnej madryckiej szkoły lutniczej. Urodzony 12 maja 1882 roku w San Clemente w prowincji Cuenca, uczył się fachu w madryckim warsztacieManuela Ramíreza , gdzie pracował u boku Santosa Hernándeza , Modesto Borreguero iEnrique Garcíi – warsztacie, który przeniósł dziedzictwo Antonia de Torresa w XX wiek. Po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Esteso kontynuował budowę dla wdowy, już z własnym nazwiskiem na etykietach, a około 1919 roku otworzył własny warsztat przy Calle Gravina 7, gdzie jego żona, Nicolasa Salamanca, lakierowała gitary. Jego flamenco grali ówcześni artyści, m.in. Ramón Montoya i Niño Ricardo, a jego gitary klasyczne cenione są do dziś za elegancję, klarowność i naturalny, drewniany dźwięk.

Gitary dla Buenos Aires i narodziny dynastii Conde

Wiele z najlepszych gitar Esteso zostało wyprodukowanych dla Argentyny, wówczas jednego z najbogatszych krajów świata, pod specjalną marką Romero y Fernández z Buenos Aires, jego jedynego agenta w tym kraju – niektóre z nich nosiły nazwę „Guitarras Iberia”. W 1926 roku do warsztatu dołączył jego bratanek Faustino Conde, a następnie jego bracia Mariano i Julio. Po śmierci Esteso w Madrycie w 1937 roku, w trakcie hiszpańskiej wojny domowej, kontynuowali działalność przy Gravina 7 jako „Viuda y Sobrinos de Esteso”, a później jakoConde Hermanos – początek rodzinnej tradycji, którą do dziś kontynuują Felipe Conde i jego syn, Felipe Conde Crespo .