2012 José Ramírez „2NCWE” nr 068 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramírez „2NCWE” nr 068 z 2012 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz laminowanymi bokami i tyłem z palisandru indyjskiego – z wycięciem i elektroniką z serii NE.

Ramírez z 2012 roku z Calle de la Paz

Warsztat Ramíreza, w którym powstała ta gitara, przez ponad pół wieku zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Amalia Ramírez , która przejęła warsztat od brata José IV w 2000 roku, kontroluje każdą gitarę w trakcie i po jego powstaniu; ta pochodzi z drugiej dekady jej pracy.

Gitara Ramírez NE

W 2008 roku Amalia Ramírez nadała linii „E” gitar José Ramírez III (1986) nowy wygląd – zmodernizowane rozety, purflingi i bloki łączące – czego efektem jest linia NE, zbudowana według oryginalnych projektów jej ojca. Gitary NE są nieco lżejsze, ale nadal brzmią tak samo pięknie i bogato, jak gitary José Ramíreza. To wersja popularnej gitary „2CWE” z linii NE, zmodernizowana pod kątem estetyki: wycięcie z elektroniką, łatwe w grze i o słynnym brzmieniu Ramíreza – idealna dla artystów jazzowych i crossoverowych, a także dla profesjonalnych muzyków klasycznych.

Specyfikacje i etykieta

Gitara ma menzurę 650 mm, nakrętkę 50 mm oraz laminowany tył i boki z palisandru indyjskiego. W zestawie znajduje się nowy, twardy futerał HumiCase Protege. Jej pomarańczowa etykieta „Guitarras de Estudio” 2NCWE – nr 068 – nosi datę 2012 roku i stempel „Calidad Ramírez”.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalia Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.