2017 José Ramírez „1a C650-P” No. X6-015 CD/CSAR

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „1a C650-P” z 2017 r. o numerze X6-015. Posiada płytę wierzchnią z cedru, tył i boki z palisandru CSA oraz niestandardowy futerał BAM.

José Ramírez z Madrytu 2017

Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramíreza w Madrycie, który od ponad pół wieku produkuje instrumenty dla niezliczonych profesjonalistów – Stinga i Segovii, Cheta Atkinsa i Sabicasa, Lee Ritenoura i Christophera Parkeninga . Gitara pochodzi z warsztatu przy Calle de la Paz, którym Amalia Ramírez kieruje od 2000 roku, a u jej boku pracuje teraz nowe pokolenie rodziny.

Pierwszorzędny Ramírez

„1a” to skrót od „primera”: pierwsza klasa w serii Ramírez, najwyższa jakość wykonania, detali i doboru drewna. Gitara nawiązuje do klasycznego designu José Ramíreza III, ale ze standardową długością strun 650 mm i łagodnym kątem gryfu, dzięki czemu gra się na niej łatwiej niż na wielu wcześniejszych gitarach koncertowych Ramíreza. Rozeta i purflingi to klasyczne wzory Ramíreza, absolutnie zachwycające. „P” oznacza palosanto – palisander CSA – a ten zestaw jest szczególnie efektowny.

Brzmienie, grywalność i etykieta

Gęste, a zarazem czyste brzmienie ma ciepły, nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez. Gitara jest łatwa w grze, ma wygodny gryf i luźną mechanikę, które warsztat przywrócił do modelu Tradicional. W zestawie znajduje się specjalny futerał BAM. Etykieta z 2017 roku nosi numer X6-015 i podpis Amalia Ramírez – obok widnieje kod modelu „C650-P Tradicional”.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalia Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.