2017 José Ramírez „Guitarra del Tiempo” nr 116 SP/IN

Gitara klasycznaJosé Ramíreza „Guitarra del Tiempo” nr 116 z 2017 r. z płytą wierzchnią wykonaną ze świerku oraz bokami i tyłem z palisandru indyjskiego w stanie jak nowy. W powyższym filmie gra na niej Peter Fletcher.

Wyprodukowano pod Amalia Ramírez

Przez ponad pięćdziesiąt lat gitary z warsztatu José Ramíreza znajdowały się w rękach niezliczonych profesjonalistów, od Segovii po Stinga, od Sabicasa po Cheta Atkinsa i od Christophera Parkeninga po Lee Ritenoura. Od 2000 roku warsztat jest w rękach Amalia Ramírez , a ta gitara została wykonana zgodnie z jej wizją.

O „Guitarra del Tiempo”

Po gitarach „130 Años” z serii jubileuszowej Ramírez, gitara „Guitarra del Tiempo” stała się stałym elementem oferty, a jej rozeta zmieniała się od czasu do czasu. Nowo zaprojektowane, ulepszone usztywnienie górne zapewnia jej wyraziste brzmienie i pełne brzmienie.

Stan, dźwięk i etykieta

Choć to gitara używana, jest w stanie jak nowa. Brzmienie jest ciepłe, a zarazem wyraziste, z dużą głośnością i dynamiczną reakcją; czuć jej moc w brzuchu, a harmoniczne wybrzmiewają na wszystkich sześciu strunach. Etykieta „Studio Guitar – Guitarra del Tiempo” nosi datę 2017, numer 116 i upamiętnia „ponad 135 lat od założenia naszego warsztatu w 1882 roku”.

Trzy filmy

W pierwszym z powyższych klipów wideo Peter Fletcher gra na gitarze „Guitarra del Tiempo” firmy Ramírez; w pozostałych dwóch Amalia Ramírez prezentuje model i opowiada o spuściźnie rodziny Ramírez.

Ciekawi Cię ta rodzina? Na naszym blogu znajdziesz artykuł „Rodzina Ramírez: Mistrzowie Gitary” , całą linię od Amalia Ramírez aż do José I oraz krótką weryfikację mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalia Ramírez

Pod kierownictwem Amalia Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalia Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.