2026 Andy Culpepper "Santos" SP/MP

Ta gitara klasycznaAndy'ego Culpeppera „Santos” z 2026 r. ma płytę wierzchnią z litego świerku szwajcarskiego oraz boki i tył z mocno płomienistego klonu, została ręcznie wykonana w Ithace w stanie Nowy Jork i wzorowana na gitarze Santos Hernández z 1935 r.

Po Santosie Hernándezie z 1935 r

Andy postanowił stworzyć tę gitarę na podstawie Santosa Hernándeza z 1935 roku, opierając się na planach zawartych w książce „Orfeo” o Santosie autorstwa Karela Dedaina. Do jego materiałów należy piękna płyta rezonansowa ze szwajcarskiego świerku księżycowego, sezonowana przez ponad 40 lat, oraz niesamowity zestaw płyt z klonu płomienistego na płycie tylnej i bokach. Styl Andy'ego zawsze był zakorzeniony w tradycyjnym stylu hiszpańskim, dlatego czuje się jak ryba w wodzie, oddając hołd jednemu z największych hiszpańskich mistrzów przeszłości.

Dźwięk: Moc, klarowność i głos, od którego trudno się oderwać

Ta gitara ma wszystko. Brzmienie jest mocne, przejrzyste, otwarte i separujące, co pozwala jej z łatwością wypełnić salę koncertową, ale ma też piękny głos, który sprawia, że trudno się od niej oderwać. Jest głośna i przenikliwa, ale nie dudniąca, z doskonałym sustainem i bogatą, ale kontrolowaną zawartością alikwotów. Choć zbudowana jako gitara klasyczna, świetnie sprawdzi się również jako flamenco, jeśli się ją odpowiednio przesunie. Ma lekkie brzmienie, z potężnym, wybuchowym atakiem, po którym w każdym dźwięku pojawiają się potężne alikwoty. Podsumowując, jest to doskonały i solidnie wykonany instrument koncertowy, jak na standardy, i wspaniały hołd dla jednego z największych mistrzów hiszpańskiej gitary – Santosa Hernándeza.

Zdjęcia tej gitary zrobione podczas budowy

Andy Culpepper: Muzyk, który został gitarzystą

Andy Culpepper dorastał w muzycznej rodzinie i zaczął grać na gitarze klasycznej jako nastolatek, a później zainteresował się flamenco – studiował flamenco nawet w Hiszpanii i od tamtej pory sporo koncertuje: solo, akompaniując i tańcząc. Jak w przypadku wielu lutników, pierwszą gitarą Andy'ego był instrument, na którym grał sam, ale po tym, jak pokazał ją wszystkim, zaczął otrzymywać zamówienia i ostatecznie postanowił zostać lutnikiem na pełen etat. Jego gitary to prawdziwy instrument „dla muzyków”, bardzo łatwy w grze i reagujący zarówno na lewą, jak i prawą rękę.

Szkolenie z Richardem Coggerem w Ithace w stanie Nowy Jork

Andy studiował pod okiem Richarda Coggera, lutnika specjalizującego się w gitarach klasycznych i flamenco, w Ithace w stanie Nowy Jork. Andy dzielił z nim przestrzeń roboczą przez kilka lat, zanim założył własny warsztat w Ithace, w którym pracuje do dziś. Buduje gitary zarówno klasyczne, jak i flamenco, a GSI jest jedynym dealerem w USA, który oferuje jego instrumenty. Przeczytaj nasz wywiad z Andym .

Torres i system usztywnień „Open Bar”

Andy uważa, że najlepsze gitary wciąż wzorowane są na projektach i pomysłach Antonia de Torresa (1817–1892) i podziwia Torresa za ciągłe eksperymentowanie z różnymi pomysłami. System usztywnienia „open bar”, w którym zewnętrzne wsporniki wachlarzowe przechodzą przez otwory w harmonicznych, jest kluczowym elementem konstrukcyjnym klasycznych gitar Andy'ego. Tworzy on niezwykle responsywne, czyste, równomierne i piękne brzmienie, które może otoczyć słuchacza swoistym „dźwiękiem przestrzennym” – to niezapomniane przeżycie, idealne do każdej sali koncertowej.

Wykonane ręcznie i wyłożone „na biało”

Andy preferuje tradycyjną metodę pracy – używa bardzo niewielu elektronarzędzi i w miarę możliwości pracuje ręcznie, aby uzyskać maksymalną kontrolę nad jakością pracy. Jego gitary są montowane poprzez połączenie gryfu z wierzchem, aby precyzyjnie określić linię środkową gitary. Ten element jest umieszczany wierzchem do dołu na solerze, czyli stole roboczym, boki są wsuwane w blok pięty i przyklejane do wierzchu za pomocą pojedynczych bloków kleju zwanych tentalonami, a na koniec montowany jest tył i zamykana skrzynka. Mostek jest przyklejany przed wykończeniem, ponieważ Andy lubi grać na wszystkich swoich gitarach „na biało” i dopracowywać brzmienie, szlifując wierzch, jeśli to konieczne. Cała gitara jest następnie polerowana szelakiem, nakładanym ręcznie tradycyjną muñecą, czyli podkładką z tkaniny.