1883 Antonio de Torres "SE 49" SP/MP (ex Francisco Tárrega)

Gitara klasyczna Antonio de Torresa „SE 49” z 1883 roku wykonana z drewna świerkowego i klonu płomienistego, pochodząca z Almerii. Jest to druga z trzech gitar Torresa należących do Francisco Tárregi – ta, która w jego rodzinie znajdowała się najdłużej, bo aż do 1944 roku.

W powyższych filmach Andrew York przedstawia i gra swój utwór „Portrait of Tárrega”, Pepe Romero gra „María (Gavota)” i „Mazurka en Sol” Tárregi, Matt Greif gra „Endecha”, a Bill Kanengiser gra na tej gitarze „¡Adelita!”; LAGQ gra na niej również w trzech kwartetach nagranych na czterech gitarach Torres, w tym wszystkie trzy ex Tárrega.

Drugi Torres Tárregi

Ten instrument, zbudowany w 1883 roku i oznaczony numerem 49 z „Drugiej Epoki” Torresa, został zbudowany dla wielkiego Francisco Tárregi i był drugą z trzech gitar Torresa, które Tárrega miał posiadać za życia. Etykieta, pochodząca z czasów, gdy Torres mieszkał w Almerii, głosi: „D. Antonio de Torres, constructor de guitarras en Sevilla, vive hoy en Almería” – „obecnie mieszka w Almerii” – z ręcznie dopisanym napisem „Guitarra núm. 49, 2.ª época”. Po śmierci Tárregi w 1909 roku, „SE 49” była ostatnią z trzech gitar Torresa sprzedanych przez jego rodzinę w 1944 roku.

Nowy zamiennik dla FE 17

Według José Romanillosa , wydaje się prawdopodobne, że gitara ta miała być w 1883 roku nowym następcą pierwszego (i bardzo cenionego) Torresa Tárregi, FE 17 z 1864 roku. Podobnie jak gitara z 1864 roku, „SE 49” została zbudowana z klonu płomienistego na bokach i czteroczęściowej płycie tylnej, a także ozdobiona jest niektórymi z tych samych inkrustacji w rozecie i na wierzchniej warstwie. Jednak „SE 49” jest nieco większym instrumentem niż „FE 17” i pierwotnie nie był wyposażony w tornavoz. „SE 49” nie ma również inkrustacji dekoracyjnych na główce ani płycie tylnej, ale ma kilka innych zaskakujących detali – być może najbardziej rzucającymi się w oczy są inkrustacje z masy perłowej w kształcie ryby na skrzydłach mostka.

Restauracja autorstwa Alana Perlmana

Ta gitara, w obecnym stanie, jest w doskonałym stanie, gotowym do koncertu. Ostatnie prace naprawcze zostały wykonane skrupulatnie przez lutnika Alana Perlmana, który odrestaurował inkrustacje w kształcie ryb w mostku, a także ponownie zabezpieczył niektóre wcześniejsze naprawy w korpusie instrumentu. Wymienił on również uszkodzone, oryginalne mechanizmy na specjalnie zaprojektowany zestaw Rodgersów. Jego prace wykończeniowe zostały wykonane bez naruszania istniejących grubości i bez usuwania drewna – co najważniejsze, Alan zadbał o zamaskowanie kilku miejsc, w których nadal znajdują się słynne ślady przypaleń Tárregi w kształcie „papierosa”, aby ich nie usunąć.

Oparzenia papierosowe Tárregi

Odnośnie tych śladów po papierosach, Romanillos dostarcza dodatkowych, ujmujących spostrzeżeń: „Drewno ma kilka śladów po spaleniu, prawdopodobnie w wyniku żużlu spadającego z papierosów, które Tárrega palił podczas gry na instrumencie. SE 49 nosi te ślady, niewątpliwie wynikające zarówno z całkowitego pochłonięcia artysty granym utworem, jak i złej jakości tytoniu oraz szorstkości bibułki! Nie tylko ochronna warstwa lakieru uległa spaleniu, ale także samo drewno. Papieros miał tendencję do nierównomiernego spalania, zapalając się w niektórych miejscach, a w innych nie, przez co cząsteczki tlącego się tytoniu opadały na górną część gitary. Na jednym ze zdjęć opublikowanych w książce Pujola widać Tárregę w trakcie wykonywania jakiegoś fragmentu muzycznego, a z jego ust, na wpół ukrytego pod brodą, zwisa nierównomiernie wypalony papieros. Tárrega, nałogowy palacz, nigdy nie rozstawał się z papierosem, czy to podczas prywatnych recitali, czy podczas publicznych koncertów. Krytyk muzyczny magazynu „Ilustración Española y Americana” zauważyła, że Tárrega nie tylko potrafił wykonywać pasaże tylko lewą ręką, ale także pozwalał sobie na luksus palenia podczas gry.

Dźwięk

W przypadku każdego wielkiego Torresa słowa nie są w stanie opisać, jak bogate i harmonijne jest brzmienie – w pięknie pojedynczego dźwięku we frazie melodycznej, czy w połączeniu nut kontrapunktu i akordów. Do tego dochodzi nieziemskie wrażenie wibracji gitary w ciele grającego, doświadczenie możliwe tylko z takim instrumentem w rękach. Wszyscy byliśmy pod wrażeniem, że mamy go w naszej kolekcji w GSI, gdzie go zademonstrowaliśmy, sfilmowaliśmy i zaprezentowaliśmy, mając nadzieję oddać sprawiedliwość jego dziedzictwu jako jednego z fundamentalnych instrumentów w historii gitary klasycznej.

Więcej o Antonio de Torresie

O Torresie można przeczytać znacznie więcej: naszą biografię lutnika ,fragment książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres” na temat brzmienia Torresa oraz rozmowę Pepe Romero z Kennym Hillem o mistrzu lutnictwa. Zobacz także„Orfeo Magazine” nr 9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.