C. 1918-1920 „1860 Antonio de Torres” (García/Simplicio) SP/MH

Ta klasyczna gitara wykonana ze świerku i mahoniu nosi etykietę Antonio de Torresa z 1860 r., ale najprawdopodobniej została zbudowana ok. 1918–1920 r. w Barcelonie przezEnrique Garcíę i Francisco Simplicio – jest to eksponat wzorowany na słynnej gitarze „cumbre” Torresa z 1858 r.

Arcydzieło po „Cumbre” Torresa FE 08

Ten monumentalny instrument z całą pewnością zasługuje na miano jednego z największych arcydzieł lutnictwa. Niewątpliwie, w dużej mierze wzorowany na słynnej gitarze „cumbre” Antonia de Torresa z 1858 roku („FE 08”), jest wirtuozerskim cudem stolarskim z mnóstwem inkrustacji w różnych stylach – jodełka, meandry, kratka i inne geometryczne kształty, wykonane z różnych gatunków drewna i masy perłowej. Inkrustacje te są najbardziej widoczne w postaci licznych pasków o różnej grubości na bokach, tyle i główce. To absolutny cud techniki.

Brzmi i gra równie magicznie, jak wygląda – ma tę staroświecką jakość, którą trudno opisać w instrumentach z tego rocznika: bardzo liryczne wysokie tony i głębokie basy. Efekt ten wzmacnia tornavoz, stożkowa rurka przymocowana do otworu rezonansowego, która dodaje basowego basu i zapewnia sopranom olśniewającą klarowność.

Kto to zbudował? Enrique García i Francisco Simplicio

Gitara jest w doskonałym stanie – Fritz Ober przeprowadził kilka lat temu prace renowacyjne i mógł szczegółowo zbadać wnętrze, co doprowadziło do kilku interesujących odkryć. Po szeroko zakrojonych badaniach i konsultacjach z wieloma naszymi przyjaciółmi-ekspertami z całego świata (w tym z Fritzem Oberem, Yurisem Zeltinsem , Diego Milanese i kilkoma innymi), jesteśmy przekonani, że gitara ta nie została wykonana w 1860 roku w Sewilli przez Torresa – mimo że na etykiecie widnieje napis „Por D. Antonio de Torres, Sevilla, Calle de la Cerrajería, número 32, año de 1860” – lecz najprawdopodobniej ok. 1918–1920 w Barcelonie. Wiele subtelnych detali, w tym zewnętrzne detale konstrukcyjne i stylistyczne osobliwości w ręcznym wykonaniu, a także wewnętrzne ślady w usztywnieniach, podszewce i innych elementach konstrukcyjnych, wskazują na Enrique Garcíę i Francisco Simplicio jako najbardziej prawdopodobnych twórców.

W takim przypadku nasuwa się pytanie: „Dlaczego najbardziej szanowany i znany lutnik swoich czasów (García), u szczytu kariery, gotów był włożyć herkulesowy wysiłek w stworzenie tak popisowego dzieła, tylko po to, by nie przypisać sobie jego autorstwa?”. Jak dobrze udokumentowano, wielu budowniczych po Torresie (w tym, co najsłynniejsze,Manuel Ramírez ) budowało repliki dzieła mistrza, ale przypisywało sobie własne autorstwo. Działo się tak z różnych powodów – czasami w celu odkrycia i lepszego zrozumienia sekretów Torresa, a czasami po prostu po to, by sprostać wyzwaniu sprawdzenia swoich umiejętności stolarskich w konfrontacji z takim dziełem, jak gitara FE 08. Tradycja ta jest wciąż żywa i ma się dobrze, a kontynuuje ją wielu, w tym Kenneth Brögger , Gabriele Lodi , Luigi Locatto i wielu innych wysoko wykwalifikowanych lutników. Jedną z możliwości jest to, że García i Simplicio pierwotnie zainstalowali jedną ze swoich własnych etykiet, ale została ona później zmieniona przez kogoś innego. Sam José Romanillos w swojej autorytatywnej pracy o Torresie pisze: „Kopie były wykonywane przez utalentowanych lutników, takich jak Enrique Garcia i Francisco Simplicio, jako ich własne instrumenty, których oryginalna tożsamość została zatarta po utracie oryginalnych etykiet. Mogą to być znakomite instrumenty, które zachowują format i ogólny styl Torresa, zachowując tornavoce, drewno, a nawet charakterystyczne zdobienia”. Uważamy, że jest to prawdopodobne w przypadku tego instrumentu.

Tradycja Torresów

Znaczenie i wpływ, jaki twórczość Antonia de Torresa wywarła na świat gitary, są dziś równie silne, jak za jego czasów. Jego instrumenty hipnotyzowały wszystkie pokolenia muzyków i lutników, którzy mieli z nimi styczność. Inspiracja, która oczarowała wielu lutników, którzy ulegli ich urokowi, doprowadziła do powstania niezwykłej tradycji replik i hołdów dla mistrza. Naszym zdaniem ten instrument jest jednym z najwspanialszych przykładów tej nieprzemijającej tradycji.

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.