2007 Eric Sahlin SP/IN

Ta klasyczna gitara Erica Sahlina z 2007 roku ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku, tył i boki z palisandru indyjskiego oraz dwa porty rezonansowe po bokach.

W powyższym filmie Doris Ćosić wykonuje na tej gitarze utwór Luigiego Legnaniego „Fantasia, Op. 19”.

Eric Sahlin z 2007 roku z Sound Ports

To znakomity egzemplarz z 2007 roku, o potężnym brzmieniu, które jest jednocześnie solidne i czyste. Brzmienie jest jasne i dynamiczne, z dużą głębią i równowagą we wszystkich rejestrach; ogólnie rzecz biorąc, brzmienie jest pełne i niezwykle czyste. Posiada dwa otwory rezonansowe po bokach, po jednym po każdej stronie gryfu.

Masa perłowa i skręcona szyja

Wykonanie jest fenomenalne – aby w pełni docenić perfekcję wykonania, trzeba patrzeć niemal przez mikroskop! Eleganckie i minimalistyczne zastosowanie masy perłowej w główce, rozecie i bloku spinającym nadaje gitarze wyjątkowy i piękny wygląd. Gitara ma również charakterystyczny, delikatny „skręt” w profilu gryfu, który zmniejsza obciążenie nadgarstka lewej ręki w dolnych pozycjach i pozwala na prostszy, mniej „wygięty” nadgarstek nawet podczas gry na barach. To jedna z najbardziej ergonomicznych i przemyślanych konstrukcji, jakie widzieliśmy.

Stan

Instrument nosi ślady użytkowania w postaci śladów użytkowania, szczególnie na płycie rezonansowej i tylnej ściance, ale nie ma żadnych uszkodzeń, pęknięć ani napraw.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 10 – Lutnicy z Zachodniego Wybrzeża

Eric Sahlin: amerykański producent gitar klasycznych

Eric Sahlin to jeden z najwybitniejszych amerykańskich lutników, który osiągnął status światowej klasy. Jego lista oczekujących na lutnictwo sięga ponad dekady, a popyt w Stanach Zjednoczonych, Europie i Japonii jest ogromny. Urodzony i wychowany w Spokane w stanie Waszyngton, jest samoukiem i buduje w Valleyford, tuż za miastem.

Z UC Santa Barbara do pełnoetatowego warsztatu

Jego pierwszy kontakt z gitarą klasyczną nastąpił w okresie dorastania, kiedy to jego brat zaczął grać na tym instrumencie – a wraz z nim pojawiły się wspaniałe nagrania gitarowe na płytach jego brata wydanych przez Musical Heritage Society. Na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara, z silnym programem nauczania gitary klasycznej, Eric postanowił w 1975 roku, w swoim pierwszym roku, zbudować własną gitarę: jego zamiłowanie do obróbki drewna od wczesnego dzieciństwa i zainteresowanie fizyką akustyczną sprawiły, że wydawało się to wspaniałą przygodą. Studiował książki, kupił pierwsze drewno tej wiosny i ukończył gitarę tego lata. Zanim skończył drugą, jego kariera była przesądzona.

Założył warsztat, w którym budował meble na zamówienie, jednocześnie rozwijając swoją wiedzę z zakresu tworzenia gitar. W latach 1978–1979 zajmował się już wyłącznie budową gitar. Pomógł mu w tym przypadkowy kontakt z George’em Dauphinais z Dauphin Company, firmy zajmującej się sprzedażą wysyłkową, która oferowała 7-, 8- i 10-strunowe gitary Erica jako tańszą alternatywę dla dostępnych wówczas instrumentów wielostrunowych.

Lutnie, potem tylko gitary klasyczne

Na początku lat 80. znajomy lutnista poprosił Erica o lutnię. Projekt tak mu się spodobał, że dogłębnie przestudiował te instrumenty i zbudował różne modele lutni, oprócz swoich gitar. Pod koniec dekady, wraz z umacnianiem się rynku gitar i ugruntowaną reputacją, Eric skupił się wyłącznie na swojej pierwszej miłości – gitarze klasycznej.

Gracze i projekt

Na gitarach Sahlin grali Scott Tennant , Andrew York , Ottmar Liebert (flamenco), Carsten Pedersen i inni najlepsi muzycy na całym świecie. Słyną z precyzyjnego, stonowanego wykończenia z masy perłowej oraz innowacyjnej, „skręconej” podstrunnicy Erica, o której opowiadał, gdy magazyn „Orfeo Magazine” odwiedził jego warsztat w Spokane w ramach edycji West Coast (nr 10, 2017).