1960 Hernández y Aguado „Blanca” SP/CY

Ta gitara Hernández y Aguado z 1960 roku to wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego biała gitara flamenco z Madrytu – bardzo rzadka gitara flamenco z warsztatu słynącego z gitar klasycznych.

Rzadki Hernández y Aguado Flamenco Blanca

Manuel Hernández i Victoriano Aguado zbudowali zaledwie kilka gitar flamenco. Ich słynne brzmienie, poszukiwane przez tak wielu muzyków klasycznych, idealnie wpisuje się w estetykę flamenco: początkowy atak dźwięku jest ostry i „zrywny”, niemal jak werbel, a korpus kolejnego dźwięku jest zwiewny i lekki. To zapewnia wysoki poziom klarowności i precyzji szybkiej, energicznej grze, podczas gdy wolniejsze fragmenty pozostają bardzo ekspresyjne i liryczne. Podobnie jak w przypadku gitary klasycznej z 1959 roku, na etykiecie widnieje oznaczenie „2ª Época”, a nie numer.

Stan i renowacja

Stan jest doskonały jak na gitarę z tego rocznika – nie ma pęknięć i jest w doskonałym stanie technicznym. Oryginalne płytki progowe, które były tylko częściowo przymocowane i nie nadawały się już do użytku, zostały wymienione (co również wymagało ponownego lakierowania płyty wierzchniej), a progi zastąpiono nowymi, matowymi i spłaszczonymi. Prace te wykonał Germán Vázquez Rubio , a gitara najwyraźniej nigdy nie była poddawana żadnym zabiegom. Podsumowując, jest to bardzo urokliwy i rzadki instrument z tego cenionego i znanego warsztatu.

Hernández y Aguado: od fortepianów do gitar w Madrycie

Manuel Hernández (1895–1975) i Victoriano Aguado (1897–1982) poznali się i zaprzyjaźnili, pracując razem w fabryce fortepianów. Ostatecznie założyli spółkę i założyli własny warsztat naprawy fortepianów (i mebli) w Madrycie. Jak głosi legenda, ich wielkie zainteresowanie sztuką lutniczą zrodziło się w latach 40. XX wieku, kiedy wynajęli część swojego warsztatu Modesto Borreguero (jednemu ze słynnych pracownikówManuela Ramíreza ) i zafascynowali się jego umiejętnościami lutniczymi.

Unikalny kształt i dźwięk

Instrumenty Hernández y Aguado pozostają unikatowe w kanonie wielkich twórców – mają kształt niemal gruszkowaty (lub, jak mawiają, plantilla jest „ciężarna w biodrach”), wnętrze jest zazwyczaj lakierowane, podobnie jak zewnętrzna strona, a zdobią je niezwykle cienkie rozety i bogato rzeźbione główki. Bardzo czułe i muzykalne, gitary te były przez dekady grane przez takich mistrzów jak Regino Sainz de la Maza, John Williams , Julian Bream , a w ostatnich latach Graham Anthony Devine.