2020 Jake Fuller "Purnell" SP/MP

Klasyczna gitara „Purnell” Jake'a Fullera z 2020 r. z świerkową płytą wierzchnią i trzyczęściowym klonowym tyłem – to jego 111. gitara, którą budował mając na myśli głównie Antonio de Torresa .

Klon od odchodzącego na emeryturę lutnika

Klon ma ciekawą historię: podarował go Jake'owi od przechodzącego na emeryturę lutnika, który kupił go na samym początku swojej kariery dekady wcześniej – niezwykle dobrze wysezonowany, o jakości, którą dziś trudno znaleźć. Gitarę dopełniają oprawy z palisandru honduraskiego, orzechowy fornir na główce i mostku, lekka laminowana podstrunnica oraz podpórki dla dodatkowej stabilności i bas.

Dźwięk i grywalność

Jake wymienia Torresa jako szczególnie silny wpływ, ponieważ spędził sporo czasu, kontemplując jego życie podczas tworzenia instrumentu. Brzmienie jest bogate w teksturę, z bogatymi alikwotami i doskonałą klarownością; lekki korpus szybko reaguje, a sztywny łącznik gryfu dodaje wybrzmienia. Bardzo łatwe do grania.

Zdjęcia tej gitary zbudowanej podczas lockdownu

Jake Fuller „Purnell”: angielski lutnik z Suffolk

Jake Fuller to angielski lutnik gitar klasycznych, który buduje gitary od końca lat 90. XX wieku, najpierw w warsztacie w Laxfield, a następnie w Reydon w hrabstwie Suffolk. Stolarstwo jest w jego rodzinie: jego dziadek z Kornwalii, Purnell, był kołodziejem, który wytwarzał wozy, taczki, bramy i meble, a który stracił nogę podczas I wojny światowej (zbudował nawet własną drewnianą nogę); niektóre z jego narzędzi i stół, który służy Jake'owi jako stół warsztatowy, wciąż znajdują się w warsztacie. Jake nigdy go nie spotkał i buduje pod nazwiskiem „Purnell” – swoim drugim imieniem – jako hołd. Jego ojciec, producent zabawek z Suffolk, dał mu pierwszą praktykę.

Trening z Davidem Rouse i hiszpańska tradycja

Jake, sam będąc gitarzystą, rozpoczął naukę gry na gitarze klasycznej w wieku 16 lat, a następnie uzyskał licencjat z technologii instrumentów muzycznych na London Guildhall University, gdzie studiował pod okiem Davida Rouse'a i Davida Whitemana. Jego głównymi inspiracjami są Antonio de Torres iHermann Hauser , a także pomysły Santosa Hernándeza i Masaru Kohno: tradycyjne, lekkie hiszpańskie gitary z kilkoma własnymi udoskonaleniami, często wykonane z drewna z historią – odzyskanego drewna, starych fortepianów, prezentów od znajomych twórców.