2003 José Ramírez „1a Tradicional” No. Y0-065 CD/IN

Gitara klasycznaJosé Ramírez „1a Tradicional” z 2003 roku o numerze Y0-065. Posiada płytę wierzchnią z cedru oraz tył i boki z palisandru indyjskiego. Płyta wierzchnia jest polerowana w stylu francuskim, a siodełko ma nieco węższą, 51-milimetrową konstrukcję.

Warsztaty Ramíreza w 2003 roku

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramíreza przez ponad pół wieku, jest praktycznie nieskończona. Warsztat przeniósł się na Calle de la Paz 8 w 1995 roku, a pięć lat później Amalia Ramírez przejęła stery od swojego brata José IV; ta gitara powstała tam w ciągu pierwszej dekady jej pracy.

O „1a”

„1a” to skrót od „primera”: pierwsza klasa w gamie Ramírez, najwyższa jakość wykonania, detali i doboru drewna. Nawiązuje do klasycznego designu José Ramíreza III, ale ze standardową długością strun 650 mm i łagodnym kątem gryfu, dzięki czemu gra się na nim łatwiej niż na wielu wcześniejszych gitarach koncertowych Ramíreza. Rozeta i purflingi to klasyczne wzory Ramíreza, absolutnie zachwycające.

Grywalność i stan

Gra się na niej łatwo, z wygodnym gryfem i niską, łatwą mechaniką. Brzmienie jest gęste, a zarazem czyste, ma ciepły, nastrojowy charakter, który rozsławił markę Ramírez. Siodełko ma 51 mm szerokości, czyli jest nieco węższe niż zwykle, a płyta wierzchnia jest polerowana na wysoki połysk. Instrument jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń ani napraw, z jedynie minimalnymi śladami zużycia na wykończeniu. Na etykiecie, datowanej na 2003 rok i podpisanej przez Amalię Ramírez, widnieje numer Y0-065, a obok oznaczenia klasy ręcznie napisano kod modelu „C650 Tradicional”.

Więcej informacji na temat warsztatu można znaleźć na naszym blogu: Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary , członkowie rodziny od Amalii Ramírez aż do José I oraz analiza mitów i faktów na temat tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Warsztat pod kierownictwem Amalii Ramírez

Pod kierownictwem Amalii Ramírez warsztat zachował klasyczną gitarę koncertową w sercu swojej oferty – „1a” (pierwsza klasa) w konstrukcji „Tradicional”, której kod modelu został ręcznie wypisany na etykiecie: C650 dla płyty wierzchniej z cedru z palisandrem indyjskim, „-A” dla płyty wierzchniej ze świerku (abeto), „-P” dla palisandru CSA (palosanto) i „-AP” dla obu, z F656 i F656-A dla flamenco z cedru i świerku. Wokół niej zbudowała szerszą rodzinę modeli: „Centenario” i „Elite”, wykonane z najcenniejszych gatunków drewna warsztatu; wznowione „SP” i „2a”; „Auditorio”, „Antigua” i „Guitarra del Tiempo”; serie rocznicowe, takie jak „125 Años” i „130 Años”; repliki historycznych gitar, od Manuela Ramíreza z 1912 r., na którym grał Segovia, po „Guitarra de Tablao” José Ramíreza I z 1913 r.; oraz linie studyjne NE, R i FL. Gitary koncertowe noszą etykietę Calle de la Paz 8, podpisaną przez Amalię Ramírez swoim podpisem gwiazdy i ponumerowane kodem literowo-cyfrowym (Centenario i Elite mają własne numery), natomiast gitary studyjne mają pomarańczową etykietę „Guitarras de Estudio” „Diseñada, Revisada y Certificada por Ramírez” z czerwonym znaczkiem „Calidad Ramírez”.