1969 José Ramírez „1aF IM” nr 3736 CD/CY

Gitara flamenco José Ramírez „1aF IM” nr 3736 z 1969 r. z główką kołkową, płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z cyprysu. Została zbudowana w Madrycie przez Ignacio Manzano Rozasa. Jest to doskonała gitara koncertowa, wyposażona w końcówkę paska.

Ramírez Flamenco autorstwa Ignacio Manzano Rozasa

Segovia, Sabicas, Christopher Parkening , Chet Atkins, Lee Ritenour, Sting – lista profesjonalistów, którzy grali na instrumentach z warsztatu José Ramírez III w ciągu ostatniego półwiecza, jest praktycznie nieskończona. To ciekawy przykład starszego koncertowego flamenco Ramíreza, zbudowanego przez Ignacio Manzano Rozasa, o czym świadczy wewnętrzna pieczęć „IM” (pełną listę lutników Ramíreza z tej epoki znajdziesz tutaj ); rok 1969 był jego ostatnim rokiem w warsztacie Ramíreza. Gitara jest lekka i wygodna, a jej brzmienie jest suche i agresywne, w stylu starego flamenco. Wyposażona jest w drewniane kołki w stylu oldschool dla tradycjonalistów, którzy lubią lżejsze brzmienie starszego, z połowy XX wieku.

Etykieta i stan

Etykieta to nowy, numerowany typ, sygnowany przez José Ramírez III : nr 3736, 1969. Gitara była wielokrotnie używana, o czym świadczą ślady zużycia i wgniecenia na powierzchni korpusu. Na płycie rezonansowej znajdują się dwa naprawione pęknięcia – jedno po stronie wiolinowej, blisko krawędzi płyty zaczepowej (naprawione od wewnątrz trzema małymi, kwadratowymi, świerkowymi klinami), a drugie po stronie basowej, przy krawędzi płyty zaczepowej (wzmocnione jedną świerkową kliną). Posiada bolec do paska, co czyni ją doskonałą gitarą koncertową dla muzyków potrzebujących wszechstronności w różnych sytuacjach. Doskonała gitara dla muzyków poszukujących solidnego, roboczego instrumentu o klasycznym brzmieniu Ramíreza z lat 60.

Aby poznać historię warsztatu, przeczytaj The Ramírez Family: Masters of the Guitar i The José Ramírez Dynasty ; jeśli interesują Cię ciekawostki, zobacz José Ramírez: myths and facts .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.