1947 Robert Bouchet nr 2 SP/FW

Gitara klasycznaRoberta Boucheta z 1947 roku wykonana z drewna świerkowego i owocowego, pochodząca z Paryża – nr 2, pierwsza gitara Boucheta, jaką kiedykolwiek sprzedano, pierwotnie należała do Luciena Corbaniego.

W powyższych filmach krótki dokument opowiada historię drugiej gitary Boucheta, Qingchuan Li gra na tej gitarze utwór „Cançó del Lladre” w aranżacji Llobeta, Marcin Dylla gra „Valse Romantique” Tansmana, a Roland Dyens gra „Oblivion” Piazzolli, „Nuages” Django Reinhardta i „Le Calme” Sora.

Gitara, która „zapoczątkowała szkołę francuską”

Oto niezwykle rzadki, unikatowy, ważny historycznie i niesamowicie brzmiący instrument Roberta Boucheta, jednego z najbardziej cenionych budowniczych XX wieku. Można śmiało powiedzieć, że to właśnie ten instrument jest gitarą, która zapoczątkowała szkołę francuską, ponieważ była to pierwsza gitara, którą Bouchet sprzedał publicznie (pierwsza gitara Boucheta została zbudowana dla niego samego, patrz tutaj ). Jak wielokrotnie wspominaliśmy, Bouchet słynie z posiadania wszystkich umiejętności mistrza lutnictwa od swoich najwcześniejszych prac – co historycznie potwierdza natychmiastowy i entuzjastyczny odbiór jego gitar w środowisku muzycznym.

Lucien Corbani i młody Daniel Friederich

Ta konkretna gitara pierwotnie należała do Luciena Corbaniego, wybitnego pasjonata paryskiej sceny gitarowej (i co ciekawe, właściciela firmy produkującej struny). Mamy zdjęcia (patrz powyżej) ze spotkania w latach 1954-1955 z (od lewej do prawej): Josephem Reinhardtem (gitarzystą, bratem Django Reinhardta), Lucienem Corbanim (właścicielem tej Boucheta z 1947 roku), Gilbertem Imbarem (menedżerem Paryskiej Akademii Gitary) i młodym (22 lub 23-letnim) Danielem Friederichem , który gra na tej właśnie Boucheta nr 2. Bardzo wymowne jest to, jak szybko gitary Boucheta krążyły (a jego reputacja była już bardzo ugruntowana) na najwyższych szczeblach społeczności pasjonatów od samego początku.

Dźwięk

Powód jest oczywisty – wystarczy zagrać kilka nut na tym instrumencie, aby usłyszeć, jak majestatycznie brzmi. Ma aksamitną, chropowatą fakturę we wszystkich rejestrach, oferując liryczne soprany, bogate basy i doskonałą separację między głosami. Ma wszystko.

Robert Bouchet: Od malarza do lutnika

Robert Bouchet (1898–1986) był paryskim malarzem, który stał się jednym z najbardziej wpływowych lutników XX wieku i ojcem założycielem tego, co dziś nazywamy „francuską szkołą lutnictwa”. Zaczął grać na gitarze w 1932 roku i zaprzyjaźnił się z Juliánem Gómezem Ramírezem, hiszpańskim lutnikiem z Paryża, który kształcił się w warsztacie José Ramíreza I w Madrycie, którego pracownię często odwiedzał. Kiedy zgubił gitarę, którą wykonał dla niego Gómez Ramírez, postanowił zbudować ją sam – w 1946 roku, w wieku 48 lat. W sumie wykonał zaledwie 154 instrumenty.

Założyciel szkoły francuskiej

Renoma Boucheta szybko przyciągnęła do jego warsztatu jednych z najwybitniejszych gitarzystów: Idę Presti i Alexandre'a Lagoyę, Emilio Pujola, Oscara Ghiglię, Turíbio Santosa, Manuela Lópeza Ramosa i Juliana Breama . Jego innowacje, w tym słynne "barre d'âme" w usztywnieniu pudła rezonansowego, odcisnęły trwały ślad na historii lutnictwa, a gitary Daniela Friedericha i wielu późniejszych francuskich lutników wyrosły z jego szkoły. Bouchets należą do czołówki kolekcjonerskich gitar klasycznych, obok Antonia de Torresa iHermanna Hausera I.

Książki o Robercie Bouchet

Dwujęzyczna książka Alberto Martíneza stanowi najpełniejszy przegląd życia i twórczości Boucheta, a gitara Boucheta z 1959 roku znajduje się wśród gitar prezentowanych w albumie „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wydawnictwa Orfeo:

Robert Bouchet 1898-1986: Peintre i Luthier

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości