1864 Antonio de Torres „FE 21B” SP/CSAR

Gitara klasyczna Antonio de Torres z 1864 r. wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA, pochodząca z Sewilli, model FE 21B w katalogu Romanillos – pierwsza gitara Torres z epoki, którą Kenneth Brögger studiował w GSI, a także model dla jego gitary Torres z „1864”.

W powyższych filmach Kenny Hill gra swój utwór „Wedding Song (Dad's Gonna Cry)”, Eric Henderson gra Andante i Allegro z „Sonatiny” Federico Moreno Torroby, a George Sakellariou gra na tej gitarze „Serenade for Guitar” Lawrence'a Longa. LAGQ gra również na niej, obok trzech Torresów Tárregi, w trzech kwartetach.

FE 21B: Torres z Sewilli z pierwszej epoki

Rok 1864 był niezwykły w warsztacie przy Calle de la Cerrajería, numer 32 – adres wydrukowano na etykiecie tej gitary, gdzie Torres ręcznie dopisał datę 1864. Jest to rok powstania ukochanej gitary FE 17 Tárregi oraz jej siostry, FE 21A. José Romanillos skatalogował ją jako FE 21B. Jest to pełnowymiarowa gitara Torresa w klasycznym stylu sewilskim i, jak wiele jego gitar z pierwszej epoki, pod względem wymiarów i proporcji jest praktycznie „nowoczesną” gitarą klasyczną – wzorem, który od tamtej pory podążają producenci gitar.

Palisander, masa perłowa i grawerowane klucze

Zmysł Torresa do designu jest widoczny wszędzie. Dwuczęściowy tył z palisandru CSA połączony jest delikatnym pasem środkowym i obramowany jasnymi liniami purflingowymi, a rozeta to klasyczny wzór Torresa z koncentrycznymi pierścieniami – ciemnymi pasami przeplatanymi delikatnymi liniami mozaiki. Mostek z palisandru ma intarsje z masy perłowej na obu skrzydłach, trójpłatowa główka ma ciemny fornir, a klucze mają pięknie grawerowane płytki i rzeźbione guziki. Elegancki, powściągliwy – i absolutnie „Torres”.

Model do obrazu „1864” Kennetha Bröggera Torres

Wiele lat temu wielki duński lutnik Kenneth Brögger odwiedził GSI i poświęcił czas na studiowanie tej gitary – pomiary, badania i oczywiście grę na niej. Stała się ona modelem dla jego gitary Torres „1864”, jednej z wiernych replik, z których słynie do dziś. To wspaniały przykład tego, jak gitary Torresa wciąż uczą najlepszych lutników naszych czasów, ponad 150 lat po ich powstaniu.

Dźwięk

Jak pokazują nagrania wideo, to Torres przemawiający w każdym stylu – od delikatnego utworu „Wedding Song” Kenny'ego Hilla po Moreno Torrobę i kwartety LAGQ. Brzmienie jest głębokie i aksamitne, z bogatym, harmonijnym połączeniem dźwięków i skoncentrowanych alikwotów, które stanowią definicję „brzmienia Torresa”, a jednocześnie każda nuta zachowuje swoją klarowność i separację. Do tego dochodzi to wyjątkowe wrażenie wibracji gitary w kontakcie z ciałem muzyka, jakie może dać tylko Torres.

Więcej o Antonio de Torresie

Aby dowiedzieć się więcej o życiu Antonia de Torresa, koniecznie przeczytaj jego biografię orazten fragment o brzmieniu Torresa z książki José Luisa Romanillosa „Antonio de Torres”. Mamy również wywiad Pepe Romero z Kennym Hillem na temat mistrza lutnictwa. Zobacz takżeOrfeo Magazine #9 – 200. rocznica urodzin Antonia de Torresa .

Antonio de Torres: Stradivari na gitarze

Nazwisko Antonio de Torresa (1817–1892) jest dla gitarzystów tym, czym Antonio Stradivarius dla skrzypków. W ujęciu całościowym, zespół instrumentów wykonanych ręką tego legendarnego lutnika jest dziś uważany za fundament współczesnej gitary. Wpływu, jaki te gitary wywarły na kolejne pokolenia lutników, nie sposób przecenić – do dziś większość, a może prawie wszystkie, udoskonalenia konstrukcyjne i brzmieniowe Torresa są wykorzystywane przez wszystkich czołowych współczesnych konstruktorów.

Pierwsza i druga epoka: Sewilla i Almería

Torres budował swoje pierwsze wspaniałe gitary w Sewilli, od lat 50. XIX wieku do około 1870 roku – w okresie swojej „pierwszej epoki”, kiedy na jego etykietach widniał napis „Calle de la Cerrajería, número 32”. Po kilku latach przerwy od pracy na krześle gitarowym powrócił do tworzenia gitar w rodzinnej Almerii w 1875 roku i od tamtej pory, aż do śmierci w 1892 roku, na jego etykietach widniał napis „Segunda Época”, zazwyczaj z ręcznie napisanym numerem gitary. W swojej biografii twórcy, José Luis Romanillos skatalogował zachowane instrumenty z tych dwóch okresów, dlatego gitary Torresa są dziś znane pod numerami takimi jak „FE 17” (pierwsza epoka) lub „SE 114” (druga epoka).

W wykonaniu Tárregi i dzisiejszych artystów

W czasach Torresa czołowi muzycy, tacy jak Julián Arcas i Francisco Tárrega, grali już na jego arcydziełach, a kolejne pokolenia muzyków w XX wieku kontynuowały ich grę. Chociaż rosnąca wartość w ciągu ostatnich dekad sprawiła, że instrumenty te stały się w dużej mierze domeną kolekcjonerów, wciąż są niezwykle pożądane przez czołowych profesjonalnych muzyków i okazjonalnie trafiają do studiów nagraniowych, a nawet na sceny koncertowe. Pepe Romero , Stefano Grondona, Wulfin Lieske i Marc Teicholz , między innymi, tchnęli życie w nie w nagraniach i na żywo, i wszyscy mamy nadzieję, że ten trend utrzyma się w przyszłości, zwłaszcza że coraz więcej instrumentów Torresa zwróci uwagę publiczności.