1912 Enrique García nr 126 SP/CSAR

Ta gitara klasycznaEnrique García nr 126 z 1912 r. wykonana z palisandru przez CSA w Barcelonie. W 1937 r. została wyposażona w nowy świerkowy wierzch z owalnym otworem rezonansowym „Sinopoli” przez Dionisio Gracię z Casa Núñez w Buenos Aires – z kolekcji Russella Clevelanda.

W powyższym filmie Tengyue „TY” Zhang gra na tej gitarze własną aranżację utworu „Schindler's List” Johna Williamsa.

Nowy top od Casa Núñez w Buenos Aires

Ta konkretna gitara została zbudowana w 1912 roku przez Enrique Garcíę – na jej etykiecie widnieje napis „Calle Paseo S. Juan 110” i nr 126 – ale jej oryginalny top został wymieniony w 1937 roku przez Dionisio Gracię z Casa Núñez w Buenos Aires w Argentynie. Nowy top został zbudowany z owalnym otworem rezonansowym, co zapewnia płycie rezonansowej większą, nieprzerwaną powierzchnię do swobodnego wibrowania. Dionisio Gracia starannie odzwierciedlił oryginalny wzór usztywnienia Garcíi i rzeczywiście ten nowy top został usztywniony tym samym 8-wentylatorowym asymetrycznym systemem usztywnienia, który opracował García.

Projekt „Sinopoli”

Ten projekt, znany jako „Sinopoli”, został nazwany na cześć wirtuoza Antonio Sinopoli, który należał do grona cenionych klientów Francisco Simplicio . Wielu lutników w Hiszpanii i Argentynie, w tym uczeń Simplicio, Enrique Coll , a ostatnio Francisco Estrada Gómez, było jego zwolennikami. Niektórzy lutnicy kontynuują produkcję tego modelu aż do XXI wieku, a najbardziej znanym z nich jest argentyński lutnik Diego Contesti.

Dźwięk i stan

Brzmienie gitary jest zadziwiająco bogate i aksamitne, z głębokimi basami i olśniewającymi sopranami. Posiada ona to urzekające, starodawne brzmienie, które od ponad wieku urzeka miłośników gitary klasycznej. To właśnie praca Gracii, a także upływ czasu, z pewnością przyczyniły się do utrzymania oryginalnej twórczości Garcíi przy życiu w tej zachwycającej gitarze. Łatwość gry, responsywność obu rąk i wysoki poziom głośności sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Niedawno gitara przeszła kilka napraw wykonanych przez Pata Quinna, a także drobne poprawki lakiernicze tyłu i boków przez Germána Vázqueza Rubio , dzięki czemu jest w stanie gotowym do koncertów.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda . Jest ona prezentowana na stronach 30–32 książki „The Classical Guitar – A Complete History” .

Enrique García: Od warsztatu Ramíreza do Barcelony

Enrique García urodził się w Madrycie w 1868 roku. Chociaż był synem lutnika Juana Garcíi, w 1883 roku rozpoczął praktykę uManuela Ramíreza lubJosé Ramíreza I (lub prawdopodobnie u obu) i kontynuował pracę w Madrycie przez wiele lat. W 1893 roku jego gitary zdobyły pierwszą nagrodę na Wystawie Światowej w Chicago – García był najwyraźniej bardzo dumny z tego osiągnięcia, ponieważ po otrzymaniu nagrody przedstawił je w formie obrazków na swoich etykietach. W 1895 roku opuścił Ramíreza i Madryt, udając się do Barcelony, gdzie założył własny warsztat jako niezależny budowniczy.

Założyciel Szkoły Gitarowej w Barcelonie

García jest uważany za twórcę „szkoły barcelońskiej”, czyli „katalońskiego” stylu budowy gitar. Jego styl wpłynął na kolejne pokolenia lutników z Barcelony, w tym Francisco Simplicio i Miguela Simplicio, Enrique Sanfeliu, Enrique Colla i Ignacio Fletę . Być może najważniejszą cechą charakterystyczną jego stylu jest zwiększona sztywność pudła rezonansowego – jego gitary zazwyczaj miały 8 asymetrycznych wachlarzy zamiast tradycyjnych 7 (lata później Ignacio Fleta zwiększył liczbę wachlarzy do 9).

Międzynarodowa reputacja

García był prawdopodobnie najbardziej poszukiwanym i znanym producentem na przełomie wieków (1900). Jego reputacja już od samego początku była prawdziwie międzynarodowa, głównie dzięki Domingo Pratowi i Francisco Tárredze, którzy grali na jego gitarach. Do 1912 roku eksportował wiele swoich instrumentów, głównie do Ameryki Południowej, gdzie kształtowała się prężna i bardzo ważna scena gitarowa, skupiona głównie w Buenos Aires w Argentynie i Montevideo w Urugwaju. Jego gitary zawsze były cenione przez wykonawców i kolekcjonerów za ich intymny urok i niepowtarzalny styl.

Książki o Enrique Garcíi

Dwujęzyczna (francusko-angielska) monografia „Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona” autorstwa Jacques Vincenti i Alberto Martínez – 216 stron, z planem gitary García nr 123 – to najpełniejsze źródło wiedzy o jego życiu, etykietach i pracowniach, nagrodzie z Chicago oraz gitarach należących do Prat i Tárrega:

Enrique García 1868-1922: Constructor de Barcelona