1918 Santos Hernández SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Santosa Hernándeza z 1918 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została wykonana w Madrycie w tym samym roku, w którym otworzył on swój własny sklep. Nadal jest on utrzymany w stylu jego mistrza,Manuela Ramíreza i nigdy nie został otwarty ani zmodyfikowany.

1918: Santos otwiera własny sklep

Na pierwszy rzut oka detale tego instrumentu wydają się bardziej przypominać styl jego mistrza, Manuela Ramíreza (kształt główki, rozety, kształt pięty itp.). Ponieważ gitara powstała w tym samym roku, w którym Santos otworzył swój własny warsztat (1918), jest bardzo prawdopodobne, że pozyskał materiały do jej wykonania od wdowy po Manuelu Ramírezie, dla której nadal pracował i tworzył instrumenty pod szyldem „Viuda de Manuel Ramírez”. Etykieta znaleziona na tej gitarze jest jednym z najwcześniejszych przykładów użycia lirowej etykiety Santosa Hernándeza z adresem Calle Aduana 27. Bardzo podobna gitara, również z 1918 roku, z tą samą etykietą, jest prezentowana w książce „La Chitarra di Liuteria” („Arcydzieła lutnictwa”) autorstwa Stefano Grondony i Luki Waldnera, 2001, strony 117–118.

Oryginalne i niezmodyfikowane

Tył i boki tej gitary wykonane są z ciemnego palisandru CSA, a płyta wierzchnia z europejskiego świerku. Lakier francuski jest oryginalny, ale nosi ślady zużycia wynikające z wieloletniego użytkowania. Niedawno wymieniono progi, dzięki czemu gitara gra świetnie. Poza tym gitara jest w wyjątkowo oryginalnym stanie – nigdy nie była otwierana ani modyfikowana. Kilka pęknięć zostało naprawionych bardzo starannie i zachowawczo – płyta wierzchnia została naprawiona 7 małymi klinami wewnątrz, płyta tylna nie ma klinów, jedynie kilka napraw klejem.

Jak powinna wyglądać hiszpańska gitara

Brzmienie jest ciepłe, a jednocześnie czyste, zrównoważone i skupione, z głębokim, staroświeckim brzmieniem. Ma wystarczającą moc i głośność, aby zadowolić każdego współczesnego gitarzystę. Zdolność do łatwej modulacji barwy dźwięku przy najmniejszym ruchu prawej ręki jest wyjątkowa. Naszym zdaniem, właśnie taka powinna być gitara – posiada wszystkie cechy, które czynią gitarę hiszpańską tak wyjątkową i niepowtarzalną w porównaniu z innymi znakomitymi instrumentami koncertowymi. Ten instrument jest wspaniałym przykładem wczesnej formy Santosa w jej absolutnej świetności.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.