1922 Santos Hernández z kołkami SP/CY

Ta pochodząca z 1922 r. gitara flamenco blanca Santosa Hernándeza wykonana ze świerku i cyprysu, z drewnianymi kołkami, została wykonana w Madrycie. Jest niezwykle lekka, co pozwala na atak z szybkością przypominającą atak pocisku.

Santos Flamenco Blanca z 1922 roku

Ta konkretna gitara, flamenco blanca, została zbudowana w 1922 roku i stanowi wspaniały przykład najbardziej kunsztownej pracy Santosa. Została zbudowana ultralekko, co zapewnia jej atak niczym pocisk i natychmiastową reakcję, dzięki czemu gra na niej to prawdziwa przyjemność. Brzmienie jest mocne i czyste, z głębokim, staroświeckim brzmieniem, a jej głośność jest wystarczająca, aby sprawdzić się na każdym koncercie lub nagraniu. Grywalność jest doskonała, a drewniane kołki działają zadziwiająco dobrze przy minimalnym wysiłku.

Stan

Stan jest doskonały, z jednym dobrze naprawionym pęknięciem w górnej części, z boku płyty montażowej, jednym pęknięciem w górnej części tylnej, naprawionym jedynie klejem, oraz dwoma włoskowatymi pęknięciami (niewidocznymi z zewnątrz) na „żebrze” od strony basu, naprawionymi zachowawczo za pomocą kołków. Jego czarujące, bardzo „hiszpańskie” brzmienie sprawia, że jest to wspaniały przykład Santosa w jego najlepszej formie.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.