1930 Santos Hernández SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Santosa Hernándeza z 1930 roku wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i została sklasyfikowana w jego warsztacie przy Calle de la Aduana 27.

Santos w Aduana 27

Ta konkretna gitara, zbudowana w 1930 roku, jest wspaniałym przykładem twórczości Santosa, z pięknymi materiałami i doskonałym kunsztem wykonania. Opatrzona jest jego etykietą z lirą z Aduany 27, z ręcznie napisanym rokiem produkcji.

Uroczy, introwertyczny ton

Brzmienie jest ciepłe, a jednocześnie czyste, zrównoważone i skupione, z głębokim, staroświeckim brzmieniem. To właśnie ten czarujący, introwertyczny charakter brzmienia, który muzycy cenią w tych instrumentach od stulecia, a ta gitara jest wspaniałym przykładem Santosa w jego najlepszej formie.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.