Ta gitara klasyczna Santos Hernández z 1931 roku, wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA, pochodzi z Madrytu i kiedyś należała do Davida Gómeza Tárregi, siostrzeńca Francisco Tárregi. Jest w niesamowitym, niemal idealnym stanie.
W powyższych nagraniach wideo Max Müller gra Adagio z Sonaty skrzypcowej BWV 1001 Bacha, kwartet gitarowy Mela gra „Arabesque No. 1” Debussy’ego na czterech rzadkich gitarach, w tym na tej, a Irina Kulikova gra „Las Abejas” Barriosa.
Siostrzeniec Tárregi i jego Santos
Ta gitara, zbudowana w 1931 roku, należała wcześniej do siostrzeńca Francisco Tárregi – Davida Gómeza Tárregi – poniżej znajduje się tłumaczenie listu od jego syna, Enrique Gómeza Vázqueza. Jest ona opisana na stronach 178–179 książki Orfeo o Santosie Hernandezie .
„Zapadające się fale” i gryf z płomienistego mahoniu
Ta gitara to niezwykle elegancki przykład najlepszych dzieł Santosa, z pięknymi materiałami i jego typowym, precyzyjnym kunsztem. Rozeta przedstawia mozaikę z motywem „zapadających się fal” Santosa, wariację na temat rozety z jego kultowego dzieła Manuela Ramíreza z Segowii z 1912 roku. Stan jest niesamowity – poza jednym włoskowatym (niewidocznym) pęknięciem pod podstrunnicą (naprawionym klejem) gitara jest w idealnym stanie, z jedynie drobnymi pracami wykończeniowymi wykonanymi przez cały okres jej użytkowania. Brzmienie ma bogaty, głęboki i niemal „zamyślony” charakter, wspierany solidnym basem w centrum każdego dźwięku i pięknym, luźnym, staroświeckim brzmieniem. Grywalność jest bezproblemowa dzięki bardzo wygodnej (i wizualnie oszałamiającej – płomienistego mahoniu) szyjce. Ogólnie rzecz biorąc, to niezwykle urokliwy instrument, który oddaje istotę tego znakomitego twórcy.
Tłumaczenie Listu Rodzinnego (dołączonego do gitary)
Szkic biograficzny Dona Davida Gómeza Tárregi i jego gitary Santos Hernández
Don David, pochodzący z rodziny kochającej muzykę, grającej na różnych instrumentach strunowych i perkusyjnych, urodził się w Geldo, małym miasteczku w Walencji. Jego pasja skłoniła go do studiowania każdej nuty i całego spektrum muzycznego wielkich kompozytorów. Wśród nich był słynny hiszpański nauczyciel i kompozytor, znany na całym świecie, Francisco Tárrega, który był jego wujem ze strony matki i po którym odziedziczył również zamiłowanie do muzyki.
Od młodości Don David szukał w wolnych chwilach okazji do dzielenia się swoją muzyką z rodziną i przyjaciółmi. W tym czasie tworzyli małe zespoły podczas uroczystości, które przemierzały miasta i przynosiły typowe serenady lokalnym masom.
Don David, podczas jednej ze swoich pielgrzymek, przybył bardzo młodo do Ameryki. Tam, po wielu poświęceniach i uczciwej pracy, założył rodzinę w mieście Durango w Meksyku, z panią Lucią Vazquez Tovar, moją matką. Bracia Dona Davida w Hiszpanii znaleźli okazję, by nabyć gitarę Santos Hernandez, tak upragnioną przez mojego ojca, i wysłali mu ją przy pierwszej okazji. Jak można się było spodziewać, zaskoczenie i radość były ogromne. Spełniło się jego marzenie o posiadaniu tak bezcennego instrumentu i od tamtej pory był to jego ulubiony instrument, na którym lubił grać w najbardziej intymnych chwilach.
Don David, po pobycie w Meksyku, osiedlił się w Acapulco, mieście i porcie. Był pionierem w rozwoju tego pięknego portu, zasłynął ze swojej słynnej restauracji „Colonial”, znanej na całym świecie i odwiedzanej przez osobistości ze świata kina i polityki, a także z tego, że odcisnął swoje piętno na kuchni hiszpańskiej swoją tradycyjną walencką paellą.
Don David Gómez Tárrega zmarł w wieku 65 lat, 4 października 1966 roku. Od tamtej pory gitara jest przechowywana przez jego dzieci, Lucię i Enrique, jako bezcenna pamiątka. – Enrique Gómez Vázquez
