Viuda de Santos Hernández SP/MP z lat 50. XX w

Gitara flamenco Viuda de Santos Hernández z lat 50. XX wieku wykonana jest ze świerku i klonu, dla warsztatu Santosa Hernándeza w Madrycie po jego śmierci. Została tam zakupiona przez pierwszych właścicieli na początku lat 50. XX wieku.

W powyższym filmie można usłyszeć tę gitarę w połączeniu z Miguelem Rodríguezem ("El Esteban and Company").

Zbudowany dla sklepu wdów przy Aduanie 23

Zbudowana dla warsztatu Santosa Hernándeza po jego śmierci w 1943 roku, jest to fantastyczna, wysokiej jakości gitara koncertowa, bez względu na standardy. Chociaż etykieta („Viuda de Santos Hernández, Guitarrería, Aduana 23, Madryt”) nie jest datowana, nabyliśmy tę gitarę od rodziny, która sama kupiła ją na początku lat 50. w warsztacie Aduana w Madrycie. Gitara ta nie posiada cech, które pozwoliłyby zidentyfikować Marcelo Barbero jako jej budowniczego (w tym samym czasie dokańczał on niektóre z niedokończonych gitar Santosa dla Matilde, wdowy po Santosie), więc nie ma pewności, kto dokładnie ją wykonał.

Mistrz hiszpańskiego stylu z połowy XX wieku

Kimkolwiek był, był mistrzem hiszpańskiego stylu z połowy XX wieku – gitara jest lekka, niezwykle responsywna, o śpiewnym, lirycznym i po prostu pięknym brzmieniu. Wykonanie jest również pierwszorzędne, choć sama konstrukcja jest prosta i stonowana. Materiały są piękne, a instrument ten nadaje się zarówno do flamenco, jak i do gry klasycznej – z łatwością radzi sobie w obu stylach, w każdej sytuacji, zarówno na żywo, jak i w studiu.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.