1956 Robert Bouchet SP/CSAR

Ta gitara klasycznaRoberta Boucheta z 1956 r. wykonana jest ze świerku i palisandru CSA i jest jedną z najlepiej zachowanych gitar Bouchet, jakie kiedykolwiek widzieliśmy, bez pęknięć ani napraw. Jest to gitara z płyty Satiego Scotta Morrisa „Phonology”.

W powyższych nagraniach wideo Scott Morris gra na tej gitarze utwór „Nocturne No. 3” Satiego w studiu nagraniowym na potrzeby swojej płyty „Phonology”; w dwóch duetach z tych samych sesji wideo (nagranie „Sonatine Bureaucratique” Satiego i zapowiedź płyty) Andrew York gra na tym instrumencie Boucheta, a Scott Morris na gitarze Daniela Friedericha z 1971 r.; a Roland Dyens gra „The Wiz”, „Angelo's Waltz” i Preludium na żywo w GSI.

Nieskazitelny bukiet: bez pęknięć, bez napraw

To jeden z najlepiej zachowanych i najdoskonalej zachowanych instrumentów Roberta Boucheta, jakie kiedykolwiek widzieliśmy. Gitara jest w oryginalnym stanie, łącznie z oryginalnym wykończeniem, i nie ma żadnych pęknięć ani śladów napraw. Na etykiecie widnieje ręcznie napisana data „4.5.1956”.

Dźwięk

Ten instrument charakteryzuje się marzycielską, elegancką i piękną jakością brzmienia – trudną do opisania – a jednocześnie jest niezwykle mocny i solidny. Brzmienie ma niemal „kremową” fakturę, a wrażenia z gry na gitarze z takim brzmieniem są niezwykle upajające i nieziemskie. Charakteryzuje się bardzo szybką reakcją i niesamowitym sustainem – dwoma znakami rozpoznawczymi znakomitego Boucheta.

„Fonologia” Scotta Morrisa: Satie na gitarach francuskich

Na potrzeby swojej książki i płyty CD Phonology: the Music of Erik Satie for Guitar Scott Morris nagrał aranżacje Satiego na sześciu francuskich gitarach dostarczonych przez GSI – Bouchet z 1956 r., dwóch Daniela Friedericha (1971 i 2002), Dominique Field z 2011 r., Jean-Noëla Rohé z 2012 r. oraz Bertranda Ligiera z 2012 r. – a gośćmi byli Andrew York, sopranistka Nanette Gobel i oboista Richard Kravchak.

Fonologia: muzyka Erika Satiego na gitarę (książka + płyta CD)

W świetnym towarzystwie

Zbudowana w 1956 roku, ta gitara historycznie plasuje się w znakomitym towarzystwie słynnych gitar Bouchet, należących do Juliana Breama (1957), Idy Presti (1958) i Alexandre'a Lagoyi (1959). Ten twórca stworzył nieco ponad 150 gitar w ciągu swojego życia, pozostawiając znacznie mniej w stanie nadającym się do gry, a jego gitary z pewnością należą do najbardziej poszukiwanych kolekcjonerskich gitar klasycznych na świecie.

Robert Bouchet: Od malarza do lutnika

Robert Bouchet (1898–1986) był paryskim malarzem, który stał się jednym z najbardziej wpływowych lutników XX wieku i ojcem założycielem tego, co dziś nazywamy „francuską szkołą lutnictwa”. Zaczął grać na gitarze w 1932 roku i zaprzyjaźnił się z Juliánem Gómezem Ramírezem, hiszpańskim lutnikiem z Paryża, który kształcił się w warsztacie José Ramíreza I w Madrycie, którego pracownię często odwiedzał. Kiedy zgubił gitarę, którą wykonał dla niego Gómez Ramírez, postanowił zbudować ją sam – w 1946 roku, w wieku 48 lat. W sumie wykonał zaledwie 154 instrumenty.

Założyciel szkoły francuskiej

Renoma Boucheta szybko przyciągnęła do jego warsztatu jednych z najwybitniejszych gitarzystów: Idę Presti i Alexandre'a Lagoyę, Emilio Pujola, Oscara Ghiglię, Turíbio Santosa, Manuela Lópeza Ramosa i Juliana Breama . Jego innowacje, w tym słynne "barre d'âme" w usztywnieniu pudła rezonansowego, odcisnęły trwały ślad na historii lutnictwa, a gitary Daniela Friedericha i wielu późniejszych francuskich lutników wyrosły z jego szkoły. Bouchets należą do czołówki kolekcjonerskich gitar klasycznych, obok Antonia de Torresa iHermanna Hausera I.

Książki o Robercie Bouchet

Dwujęzyczna książka Alberto Martíneza stanowi najpełniejszy przegląd życia i twórczości Boucheta, a gitara Boucheta z 1959 roku znajduje się wśród gitar prezentowanych w albumie „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wydawnictwa Orfeo:

Robert Bouchet 1898-1986: Peintre i Luthier

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości