1971 Daniel Friederich nr 299 SP/IN

Gitara klasyczna Daniel Friederich nr 299 z 1971 r. wykonana z drewna świerkowego i palisandru indyjskiego, pochodząca z Paryża, z krótszą menzurą 640 mm – to jedna z dwóch gitar Friederich na płycie Scotta Morrisa z utworem Satiego „Phonology”. Marc Teicholz grał na niej na koncercie w GSI.

W powyższych filmach Scott Morris gra na tej gitarze z Andrew Yorkiem (na instrumencie Roberta Boucheta z 1956 r .) w utworze „Sonatine Bureaucratique” Satiego, a Marc Teicholz gra na niej Preludium nr 4 Chopina i Grande Valse Brillante podczas koncertu w GSI – nagrał tego samego walca dla Valseany na naszym instrumencie Friederich z 1970 r .

Nr 299, w szczytowym okresie świerkowym

Daniel Friederich stał się jednym z najbardziej poszukiwanych kolekcjonerskich producentów gitar klasycznych i jest powszechnie uważany za jednego z najważniejszych konstruktorów drugiej połowy XX wieku i początku XXI wieku. Ta konkretna gitara, zbudowana w 1971 roku i oznaczona numerem 299 na etykiecie, reprezentuje Friedericha u szczytu jego świetności w okresie świerkowego topu.

Dźwięk i grywalność

Brzmienie przypomina miękki, delikatny jedwab, z kontrolowanymi i zrównoważonymi warstwami alikwotów ułożonymi na krystalicznie czystej podstawie. Brzmienie przypomina niemal katedrę, co daje mu ogromną moc w każdej sali koncertowej – ilość dźwięku jest ogromna, a projekcja znakomita, przywodząca na myśl styl wielkich Fletasów z lat 50. i 60. Gra się na nim niezwykle łatwo dzięki wygodnemu kształtowi gryfu i krótszej menzurze – tej wynoszącej 640 mm. Zarówno pod względem brzmienia, jak i wartości kolekcjonerskiej, jest to niezwykle pożądany egzemplarz tego legendarnego producenta.

Usłyszane w utworze „Fonologia”: Satie na gitarach francuskich

Scott Morris wybrał tego Friedricha do książki „ Fonologia: muzyka Erika Satiego na gitarę” , jego książkę i płytę CD z aranżacjami Satiego nagranymi na sześciu francuskich gitarach od GSI – dwóch Friederichach (tej z 1971 i 2002 roku ), Bouchet z 1956 roku, Dominique Field z 2011 roku, Jean-Noël Rohé z 2012 roku i Bertrand Ligier z 2012 roku. W duetach Andrew York gra na Bouchet, a Scott Morris na tej gitarze.

Fonologia: muzyka Erika Satiego na gitarę (książka + płyta CD)

Daniel Friederich: paryski mistrz szkoły francuskiej

Daniel Friederich (1932–2020) był jednym z najbardziej szanowanych i wpływowych lutników gitar klasycznych XX wieku. Urodzony w Paryżu, swoją pierwszą gitarę zbudował w 1955 roku – prostą kopię gitary Francisco Simplicio . Został pełnoetatowym lutnikiem w swoim paryskim warsztacie w 1960 roku, po tym jak zaprezentował swoje praceRobertowi Bouchetowi . W 1967 roku zdobył główne nagrody na legendarnym konkursie w Liège : złoty medal za kunszt wykonania i srebrny za brzmienie, przyznane anonimowo przez jury, w którego skład weszli Bouchet i Ignacio Fleta .

Elegancki kształt korpusu i charakterystyczna główka z podniesioną centralną konstrukcją sprawiają, że gitary tego gitarzysty są łatwe do rozpoznania. Znane są one z niezrównanej estetyki oraz pięknego i majestatycznego brzmienia. Grało na nich wielu najlepszych gitarzystów na świecie, w tym Romero, Manuel Barrueco , Julian Bream , Scott Tennant , Roberto Aussel, Eduardo Fernández, Álvaro Pierri i David Tanenbaum.

Modele koncertowe, recitalowe i arpège

W latach 60. Friederich stworzył dwie główne linie: model „Concert” – swoją najnowocześniejszą gitarę, z rzeźbioną główką, specjalnie zaprojektowanymi kluczami, najwyższej jakości drewnem i numerem seryjnym na etykiecie – oraz tańsze modele „Recital” i „Arpège”, które nie miały numeru seryjnego. Od 1970 roku produkował wyłącznie gitary „Concert”, a każda etykieta podawała numer i rok produkcji. Według jego własnych słów, jego wcześniejsze gitary były „stosunkowo proste, przyjemne w grze” i miały „dość wybuchowe” brzmienie; od około 1973 roku zwiększył ich wagę, aby uzyskać dłuższy sustain i bogatsze, słodsze brzmienie.

Daniel Friederich i GSI

Firma GSI z dumą pełniła funkcję wyłącznego światowego dystrybutora nowych gitar Friedericha, aż do jego przejścia na emeryturę w 2014 roku. Przez ponad 20 lat otrzymywaliśmy od niego jedną gitarę rocznie. Zmarł w Paryżu 4 listopada 2020 roku w wieku 88 lat – przeczytaj nasz hołd . Możesz również przeczytać wywiad Andrei Tacchiego z Danielem Friederichem .

Książki o Danielu Friederichu

Dwujęzyczna książka „Luthier d'Art” stanowi najpełniejszy zapis jego życia i twórczości; poświęcony jest mu numer 2 magazynu Orfeo Magazine ( zobacz nasz wpis lubprzeczytaj numer online ), a gitara Friederich z 2008 r. znajduje się wśród gitar prezentowanych w albumie Orfeo „34 Classical Guitars in Life Size”:

Daniel Friederich 1932-2020: Luthier d'Art

Czasopismo Orfeo 1-5

Orfeo – 34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości