1974 José Ramírez „2a MT” No. R1401 CD/IN

Gitara klasyczna José Ramíreza „2a MT” nr R1401 z 1974 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru indyjskiego. Została zbudowana przez Mariano Tezanosa, który oznaczył ją swoim numerem „2” i przekazana fundacji GSI .

„2a” Mariano Tezanosa

Warsztat José Ramírez III , w którym powstała ta gitara, przez ponad pięćdziesiąt lat zaopatrywał niezliczonych profesjonalistów: Andrésa Segovię i Sabicasa, Christophera Parkeninga i Cheta Atkinsa, Lee Ritenoura, a nawet Stinga. Modele „2a” są pod każdym względem praktycznie identyczne ze standardowym „1a”. Dawniej warsztat Ramíreza twierdził, że niższa cena wynikała albo z materiałów z drobnymi skazami estetycznymi – na przykład małymi sękami, albo z tego, co w Hiszpanii nazywa się „cocas” (ciemniejsze obszary zagęszczenia żywicy w słoju) – albo z tego, że gitarę zbudował praktykant, a nie majster. Jednak po wielu dekadach dyskusji wielu muzyków i miłośników gitar doszło do wniosku, że świetna gitara 2a może być identyczna z doskonałą gitarą 1a. Instrument ten jest w rzeczywistości ostemplowany wewnątrz numerem „2”, wskazującym na wielkiego Mariano Tezanosa (MT) jako jego budowniczego – w tym czasie Ramírez nie stemplował już inicjałów budowniczych, a niektórzy budowniczowie zamiast tego używali numerów.

Stan i dźwięk

Ma trzy dobrze załatane pęknięcia na płycie rezonansowej, w tym jedno pod mostkiem i dwa wzdłuż podstrunnicy; Niemiec Vázquez Rubio niedawno naprawił je klinami i odnowił płytę wierzchnią. Poza tym jest w doskonałym stanie, gotowym do gry. Brzmi świetnie, dokładnie tak, jak powinien brzmieć klasyczny Ramírez z tego okresu – to słynne brzmienie, gęste, a zarazem czyste, z niezbędnym ciepłem, tajemniczością i nastrojowością. Ta gitara to doskonały wybór dla gitarzystów, ma też nieco węższy siodełko niż zwykle, co wielu muzyków uważa za wygodniejsze. Mówiąc wprost, łatwa w grze i świetnie brzmiąca.

Etykieta

Moneta ma etykietę 2a z czerwoną obwódką, której Ramírez używał od 1973 r.: z datą 1974 r., podpisaną przez José Ramírez III i numerem R1401 – „R” oznacza numerację 2a.

Fundacja GSI

Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj książkę The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary) ; poznaj członków rodziny, od Amalii Ramírez aż do José I ; a jeśli interesują cię fakty, przeczytaj nasz artykuł o mitach i faktach dotyczących tego legendarnego warsztatu .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.