1977 José Ramírez „1a” nr 11097 CD/CSAR
| Rok | 1977 |
| Płyta wierzchnia | Cedar |
| Tył i boki | CSA Rosewood |
| Menzura | 664 mm |
| Szerokość siodełka | 54 mm |
| Wykończenie | Lacquer |
| Kraj | Spain |
| Luthier | José Ramírez III |
This guitar is no longer available in our inventory. If it interests you, click the ”notify me when available” button to be notified in the event that we re-acquire this guitar for re-sale.
Opis
Gitara klasyczna José Ramíreza „1a” nr 11097 z 1977 r. z płytą wierzchnią z cedru oraz tyłem i bokami z palisandru CSA o ogromnej mocy, nawet jak na standardy Ramíreza – przekazana fundacji GSI .
Gitara koncertowa Ramírez z 1977 roku
Ta gitara została zbudowana w słynnym warsztacie José Ramírez III , który przez ponad pół wieku produkował instrumenty, na których grali niezliczeni profesjonaliści – od Stinga po Segovię, od Cheta Atkinsa po Sabicasa, od Lee Ritenoura po Christophera Parkeninga . Lata 70. XX wieku były kontynuacją tego, co wielu nazywa złotą erą warsztatu – ekscytującym okresem, w którym nazwisko Ramírez było u szczytu sławy, a do jego progów torowali sobie drogę najlepsi muzycy z całego świata.
Grywalność i dźwięk
Słychać to od razu – gęsty, ale czysty dźwięk z tą istotną ciepłą, nastrojową i tajemniczą jakością, która przyniosła Ramírezowi sławę.
Stan
Z podpisem José Ramírez III , na etykiecie widnieje numer 11097 i rok produkcji 1977. Stan jest doskonały – poza niedawną naprawą progów przez Niemca Vázqueza Rubio , gitara nie ma żadnych uszkodzeń ani napraw. Ma ogromną moc – głośność tej gitary jest imponująca, nawet jak na standardy Ramíreza czy Rodrígueza z tego okresu. Idealna gitara dla artysty koncertowego poszukującego brzmienia i mocy Ramíreza.
Fundacja GSI
Ta gitara została przekazana naszej organizacji charytatywnej non-profit, Fundacji GSI . Sprzedaż gitar za pośrednictwem Fundacji GSI służy bezpośredniemu wsparciu edukacji muzycznej w szkołach publicznych.
Więcej informacji na temat Ramíreza znajdziesz w książce The Ramírez Family: Masters of the Guitar (Rodzina Ramírez: Mistrzowie gitary), a także w informacjach o członkach rodziny Ramírez, od Amalii Ramírez aż do José I. Znajdziesz tam również ciekawe fakty i mity dotyczące tego legendarnego warsztatu .
Tło
Warsztat José Ramíreza w Madrycie
Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.
Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia
Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.
Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza
Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.
