1989 Marcelino López „1899 Salvador Ibáñez” SP/IN

Ta gitara Marcelino Lópeza Nieto z 1989 r. jest wykonaną ze świerku i palisandru indyjskiego repliką gitary Salvadora Ibáñeza z 1899 r., wykonaną w Madrycie w Hiszpanii na podstawie oryginału z jego własnej kolekcji. Gitara ta była przechowywana w jego prywatnej kolekcji aż do jego śmierci w 2018 r.

Kopia Salvadora Ibáñeza z 1899 r

Oprócz budowy tradycyjnych gitar w stylu „Torres”, Marcelino budował również wiele instrumentów historycznych opartych na projektach sprzed Torresa, w tym vihuele, gitary barokowe, lutnie barokowe i renesansowe, a nawet instrumenty niebędące gitarami, takie jak viole da gamba, harfy, klawesyny, klawikordy oraz skrzypce i altówki w różnych stylach z epoki. Ta gitara, wyprodukowana w 1989 roku, jest pieczołowicie wykonaną kopią gitary Salvadora Ibáñeza z 1899 roku – która znajdowała się w bogatej kolekcji instrumentów historycznych Marcelina, dzięki czemu mógł osobiście poznać oryginał podczas budowy tej repliki.

Salvador Ibáñez (1854–1920) był lutnikiem pracującym w nadmorskim regionie Walencji, który w 1883 r. założył swój warsztat, który z czasem przekształcił się w duży zakład produkcyjny w kolejnych dekadach. Wytwarzał on szeroką gamę instrumentów strunowych, w tym bandurrie, lutnie, mandoliny i ukulele, a także szeroką gamę modeli gitar, z których niektóre miały proste wykończenia, a inne charakteryzowały się ogromną ilością inkrustacji i ozdób.

Dźwięk, grywalność i stan

Ten instrument to gitara pełnowymiarowa według współczesnych standardów, ale ma zauważalnie lekką konstrukcję, co nadaje jej żywy charakter z mocnym, natychmiastowym atakiem i staroświeckim brzmieniem. Jest bardzo wygodna i łatwa w grze (szerokość siodełka wynosi 48 mm, co ułatwia grę, szczególnie lewą ręką) i ma zaskakująco dużą głośność. Gitara jest w doskonałym stanie, bez uszkodzeń ani napraw, jedynie z niewielkimi śladami zużycia na wykończeniu. Jest gotowa na koncerty w każdych warunkach. To fantastyczny „instrument w stylu historycznym” jednego z najwytrwalszych i najbardziej doświadczonych hiszpańskich muzyków. W zestawie znajduje się niestandardowy, twardy futerał dopasowany do wymiarów instrumentu.

Instrument ten znajdował się w prywatnej kolekcji Marcelino Lópeza i został sprzedany dopiero po jego śmierci w 2018 roku.

Czytaj więcej:Orfeo Magazine nr 3 – wywiad z Marcelino Lópezem Nieto · Orfeo nr 3 na naszym blogu · nasz wywiad z Marcelino z 2008 r.

Marcelino López Nieto (1931–2018): twórca gitar z Madrytu

Zmarły Marcelino López Nieto był jednym z najbardziej szanowanych hiszpańskich lutników XX wieku. Początkowo grał na gitarze – był uczniem Daniela Fortei, który sam uczył się u Tárregi – a jego zawodowe doświadczenie obejmowało stolarstwo, więc przejście do tworzenia gitar przyszło naturalnie, podobnie jak w przypadku wielu lutników w historii. Po śmierci Santosa Hernándeza w 1943 roku zaprzyjaźnił się z wdową po nim, Matilde Ruiz López, i mógł spędzać czas w warsztacie Santosa, zanim w 1949 roku, w wieku 18 lat, założył własny warsztat. Na początku lat 70. współpracował również z firmą Hernández y Aguado i na przestrzeni lat zbudował kilka modeli „Hernández y Aguado”.

Gitary o małym korpusie w tradycji Torresa

Choć Marcelino pochodził z Madrytu, nigdy nie pozostawał w cieniu większych, solidniejszych gitar ze szkoły Ramíreza. Zawsze preferował budowę w tradycyjnym stylu Antonia de Torresa i południowohiszpańskich lutników – z mniejszym korpusem bez podwójnych boków, głównie świerkowymi płytami wierzchnimi i wykończeniem polerowanym na kolor francuski. Oprócz gitar klasycznych i flamenco, budował również instrumenty historyczne, od vihueli, lutni i gitar barokowych i romantycznych po skrzypce, wiele z nich na podstawie oryginałów z jego własnej, bogatej kolekcji.