2012 Gabriele Lodi "Enrique Garcia" SP/IN

Ta gitara klasyczna Gabriele Lodi „Enrique Garcia” z 2012 r. pochodząca z Carpi we Włoszech, ma płytę wierzchnią wykonaną ze świerku oraz tył i boki z palisandru indyjskiego – jest to dosłowna kopia gitaryEnrique García z 1918 r., jednego z najwybitniejszych przedstawicieli szkoły barcelońskiej.

Kopia ławkowa Enrique Garcíi z 1918 r.

Ta konkretna gitara klasyczna to bardzo dosłowna kopia gitary Enrique García z 1918 roku, którą Gabriele miał okazję obejrzeć z dużą szczegółowością. Z wyjątkiem materiału na tył i boki (palisander indyjski zamiast palisandru CSA), ta „kopia” została wykonana tak blisko oryginału, jak to możliwe, pod względem brzmienia oraz wszystkich detali estetycznych i konstrukcyjnych, w tym klasycznej, przesadnie trójpłatowej główki, kontrastującej (czarno-żółtej) rozety z jodełkowym środkiem, nieco bardziej zwartej plantilli oraz asymetrycznego systemu 8 wentylatorów, który był znakiem rozpoznawczym projektu García.

Ton Starego Świata

Jej brzmienie jest pełne staroświeckiego uroku – solidne, okrągłe basy kontrastują z czystymi, dźwięcznymi sopranami – a prosta mechanika i wygoda gry sprawiają, że granie na niej to czysta przyjemność. Choć używana, jest w doskonałym stanie, z jedynie niewielkimi śladami użytkowania na wykończeniu. Ogólnie rzecz biorąc, to wspaniały, „nowoczesny” instrument, który oddaje ducha starszej hiszpańskiej gitary z jednego z najbardziej cenionych hiszpańskich warsztatów z przełomu XIX i XX wieku.

Magazyn Orfeo nr 13 – Lodi, Bottelli, Coriani, Peruffo

Rodzina twórców gitar

Włoski lutnik Gabriele Lodi (ur. 1976) pochodzi z rodziny lutników zajmujących się lutnictwem klasycznym. Jego ojciec był lutnikiem i gitarzystą, a Gabriele spędził większość dzieciństwa w warsztacie ojca w Carpi, niedaleko Modeny. Od 13. roku życia pomagał przy warsztacie lutniczym, a w wieku 20 lat uczynił z lutnictwa swój zawód. Nadal pracuje w tym samym rodzinnym warsztacie.

Od gitar historycznych do szkoły hiszpańskiej

Historyczne instrumenty, które trafiały do warsztatu w celu naprawy, rozbudziły w nim trwałą fascynację starymi gitarami, dzięki czemu wiele jego własnych gitar jest silnie zakorzenionych w tradycyjnym wzornictwie i estetyce. Po zgłębieniu gitar romantycznych XIX wieku, od Torresa zwrócił się ku szkole hiszpańskiej, regularnie podróżując do Buenos Aires od 2004 roku, aby studiować grę na znakomitych gitarach hiszpańskich. Oprócz modeli Torresa, buduje gitary inspirowane szkołą madrycką –Manuelem Ramírezem , Santosem Hernándezem iDomingo Esteso – oraz barcelońską szkołąEnrique Garcíi .

Kontynuowanie tradycji Torresów

W ciągu ostatnich lat, wielki Antonio de Torres stał się główną siłą napędową pracy Gabriele jako konserwatora, historyka i, oczywiście, budowniczego. Odrestaurował kilka ważnych oryginalnych instrumentów Torresa, a przy okazji czerpał z jego doświadczeń, które skłoniły go do zgłębiania własnych pomysłów, aby przenieść tradycję Torresa do współczesności. Jest również współautorem książki Antonio de Torres – Lo Stradivari della chitarra moderna . Na etykiecie jego gitar Torresa widnieje napis „My Torres Interpretation” (Moja interpretacja Torresa): nigdy nie są to dosłowne kopie, lecz połączenie ulubionych elementów różnych instrumentów Torresa z detalami, które odpowiadają potrzebom współczesnych muzyków.

Gabriele Lodi i GSI

Gabriele od 2013 roku korzysta z własnej marki (zamiast rodzinnej), a w 2021 roku jego gitara nr 100 wypuściła serię „Expo” gitar wykonanych dla Roma Expo Guitars (REG). Jego warsztat stał się miejscem spotkań muzyków i kolekcjonerów, a GSI jest jego jedynym dealerem w Stanach Zjednoczonych.