Daniel Friederich (1932–2020) był francuskim lutnikiem gitar klasycznych w Paryżu i jednym z najbardziej szanowanych i wpływowych lutników na świecie. ZainspirowanyRobertem Bouchetem , zdobył główne nagrody w Liège w 1967 roku, a na jego gitarach grali m.in. Romero, Manuel Barrueco , Julian Bream i Scott Tennant . GSI było jego wyłącznym światowym dystrybutorem nowych gitar aż do przejścia na emeryturę w 2014 roku.
W skrócie
- Urodzony: 16 stycznia 1932 r. w Paryżu
- Zmarł: 4 listopada 2020 r., Paryż
- Warsztat: Paryż, pełny etat od 1960 r.
- Pierwsza gitara: 1955, kopia gitary Francisco Simplicio
- Nagrody: Liège, 1967 : srebrny medal za dźwięk, złoty za kunszt
- Wpływy:Robert Bouchet , Ignacio Fleta , twórcy z Barcelony
- W tej roli: Romeros, Manuel Barrueco, Julian Bream, Scott Tennant, Roberto Aussel, Eduardo Fernández, Álvaro Pierri, David Tanenbaum
- GSI: jego wyłączny światowy dystrybutor nowych gitar do momentu przejścia na emeryturę w 2014 roku
Jeden z najbardziej wpływowych lutników na świecie
Daniel Friederich, pozostając pod wpływem legendarnego francuskiego lutnika Roberta Boucheta, stał się jednym z najbardziej szanowanych i wpływowych lutników na świecie. W 1960 roku został pełnoetatowym lutnikiem w swoim paryskim warsztacie. Przez lata jego techniczne eksperymenty, w połączeniu z doświadczeniem i precyzyjnymi metodami konstrukcyjnymi, doprowadziły do stworzenia precyzyjnego i dobrze wyważonego instrumentu o dużej mocy i bogactwie brzmienia.
Elegancki i pełen gracji kształt korpusu, w połączeniu z charakterystyczną główką z podniesioną częścią centralną, sprawia, że gitary Friederich są łatwo rozpoznawalne. Znane są z niezrównanej estetyki oraz pięknego i majestatycznego brzmienia.
Daniel Friederich własnymi słowami
Urodziłem się 16 stycznia 1932 roku w Paryżu. Zbudowałem swoją pierwszą gitarę klasyczną w 1955 roku, ponieważ uczyłem się grać na gitarze, a mój nauczyciel, Christian Aubin, powiedział, że potrzebuję lepszego instrumentu. Zdałem sobie sprawę, że nie stać mnie na zakup dobrej gitary, więc postanowiłem zrobić ją sam. Była to bardzo prosta kopia gitary Francisco Simplicio .
Aubin mi pomógł; wykonał już kopię swojego Torresa i rozmawiał z Robertem Bouchetem o metodzie konstrukcji. Ukończyłem piętnaście gitar, zanim pokazałem jedną Bouchetowi w 1960 roku. W 1967 roku anonimowo wziąłem udział w konkursie, w którym zasiadali zarówno Fleta, jak i Bouchet. Otrzymałem srebrny medal za brzmienie mojej gitary i złoty za kunszt wykonania.
Moje wcześniejsze gitary były stosunkowo proste, przyjemne w grze, a ich brzmienie było dość wybuchowe. Od około 1973 roku zwiększyłem wagę, dzięki czemu gitary mają dłuższy sustain i bogatsze, słodsze brzmienie, ale nadal gra się na nich łatwo. (Ogólnie rzecz biorąc, współczesne gitary wydają się trudniejsze w grze niż te sprzed trzydziestu, pięćdziesięciu lat, choć oferują większą wigor, kontrast, barwę, sustain oraz większe możliwości brzmieniowe i dynamiczne).
W latach 1960–1970 zbudowałem dwa główne modele:
1) Model „Concert”, z numerem seryjnym na etykiecie. Był to najdroższy i najnowocześniejszy model, z rzeźbioną główką, specjalnie zaprojektowanymi głowicami, wysokiej jakości drewnem i purflingiem.
2) Modele „Recital” i „Arpège”, tańsze, bez numeru seryjnego na etykiecie, z bardziej standardowym (lub eksperymentalnym) rozpórką wachlarzową i główkami, z dobrej jakości drewna. Model „Arpège” nie ma intarsji na mostku, purfling jest mniej wyszukany, ale ogólna konstrukcja tych modeli jest taka sama.
Od 1970 roku produkuję wyłącznie gitary „Concert”, na których etykiecie podany jest numer seryjny i rok produkcji.
Kiedy gitara jest skończona, moje ucho szybko podpowiada mi, czy efekt jest udany. Gitara działa jak kompletna harmonijka, a wszystkie jej elementy muszą być ze sobą połączone, jak w obrazie. Nie ma wielkich sekretów, ale jest sto komponentów i sto parametrów do opanowania, uszanowania i kontrolowania. To nadal będzie sztuka przez długi czas, pomimo eksperymentów laboratoryjnych.
Zbudowanie jednej gitary zajmuje mi ponad dwieście godzin. Aby zrobić karierę lutnika, trzeba być całkowicie i trwale zafascynowanym tym zajęciem. Trzeba zgłębiać różne aspekty akustyki i teorii muzyki. Przede wszystkim trzeba wykształcić ucho wewnętrzne i rozwinąć w sobie wyostrzoną zdolność słuchania, ponieważ każda nuta gitary to wielki akord, którego nałożone na siebie harmoniczne tworzą każdy dźwięk.
Konkurs w Liège 1967
Konkurs, który opisuje Friederich, to legendarny konkurs w Liège (Belgia) z 1967 roku, w którym wszystkie instrumenty musiały zostać zgłoszone anonimowo, bez etykiety, do jury, w którego skład wchodzili Robert Bouchet i Ignacio Fleta . Nagrody, które zdobył, zapewniły mu międzynarodową sławę – a gitara, która je wygrała, trafiła później do GSI.
Simplicio, Fleta i Barcelona Makers
Friederich zawsze darzył wielkim sentymentem twórców z Barcelony – był dobrym przyjacielem Ignacio Flety i miał na niego ogromny wpływ. Lubił też podkreślać, że urodził się 16 stycznia 1932 roku, zaledwie dwa dni po śmierci Francisco Simplicio, i zawsze czuł z nim niemal „mistyczny” związek, mimo że nigdy się nie spotkali. Od 1988 roku, aż do momentu, gdy trafił do GSI, był właścicielem Simplicio z 1930 roku .
Daniel Friederich i GSI
GSI z dumą pełniło funkcję wyłącznego, światowego dystrybutora nowych gitar Daniela Friedericha, aż do jego przejścia na emeryturę w 2014 roku. Przez ponad 20 lat otrzymywaliśmy od niego jedną gitarę rocznie. Daniel Friederich zmarł w Paryżu 4 listopada 2020 roku w wieku 88 lat – przeczytaj nasz hołd . Jego twórczość obejmowała ponad sześć dekad, a jego gitary pozostają jednymi z najbardziej pożądanych i kolekcjonerskich instrumentów na świecie, obok gitar Boucheta, Hausera i Torresa.
Daniel Friederich w magazynie Orfeo
Daniel Friederich w magazynie Orfeo
Francuski magazyn o gitarach klasycznych „Orfeo” złożył piękny hołd temu wybitnemu lutnikowi. Oprócz pięknych zdjęć, numer zawiera egzemplarz wczesnego katalogu Friedericha, omówienie jego licznych eksperymentów oraz szczegółowe zapisy każdej zbudowanej przez niego gitary, a także artykuł o stolarzach z Faubourg Saint-Antoine (gdzie Friederich zaczynał swoją karierę stolarską) i wiele więcej. Kliknij tutaj, aby zobaczyć cały numer „Orfeo” .
Daniel Friederich Gitary w GSI
Przez lata przez nasze drzwi przewinęło się wiele gitar Daniela Friedericha. Gitary dostępne obecnie w magazynie znajdziesz, klikając przycisk „Gitary w magazynie” w nagłówku tej strony, a także wcześniejsze egzemplarze w naszym muzeum, klikając przycisk „Gitary w muzeum”.
Często zadawane pytania
Kim był Daniel Friederich?
Francuski lutnik (1932–2020), działający w Paryżu, pod wpływem Roberta Boucheta, jeden z najbardziej szanowanych lutników swoich czasów.
Kiedy Daniel Friederich przeszedł na emeryturę?
W 2014 r. Do tego czasu GSI był jego wyłącznym światowym dystrybutorem nowych gitar i przez ponad 20 lat otrzymywał jedną gitarę rocznie.
Kto grał na gitarach Daniela Friedericha?
Romeros, Manuel Barrueco, Julian Bream, Scott Tennant, Roberto Aussel, Eduardo Fernández, Álvaro Pierri i David Tanenbaum i wielu innych.
