1925 Santos Hernández SP/MH

Gitara klasyczna Santos Hernández z 1925 roku, wykonana z świerku i mahoniu, pochodzi z Madrytu. Podpisał ją Santos na spodniej stronie płyty rezonansowej. Płyta tylna wykonana jest z trzyczęściowego mahoniu, co jest rzadkością w przypadku Santosa.

Na powyższych filmach Xuefei Yang gra „Eterna Saudade” Dilermando Reisa, Andrew Lee gra „Tonadilla” Ángela Barriosa, Evan Hirschelman gra „Minds That Go! (Hommage to Chuck Schuldiner)”, Jiji gra „Leyenda” Albéniza, a Tavi Jinariu gra „Montemayor” – a wszystko to na tej gitarze.

Trzyczęściowy tył z mahoniu

Ta konkretna gitara, zbudowana w 1925 roku, to kolejny uroczy przykład twórczości Santosa, z pięknymi materiałami i jego typowym, precyzyjnym kunsztem. Posiada piękny, trzyczęściowy tył z mahoniu (rzadki u Santosa) i niezwykle kolorową rozetę. Pod pudłem rezonansowym (nie na etykiecie) znajduje się podpis Santosa, który widzieliśmy już w innych jego gitarach – „Construida por S. Hernández, Madryt 1925”.

Dźwięk

Mówi się, że był osobą bardzo zamkniętą w sobie, a jednocześnie dumną, co odzwierciedla brzmienie jego bardziej typowych gitar – ta w szczególności charakteryzuje się bogatym, głębokim i niemal „zamyślonym” brzmieniem, z solidnym, pewnym siebie fundamentem w centrum każdej nuty i pięknym, luźnym, staroświeckim brzmieniem. Ogólnie rzecz biorąc, jest to wspaniały przykład najlepszego dzieła tego znakomitego twórcy.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.