1933 Santos Hernández SP/CSAR

Ta gitara klasyczna Santos Hernández z 1933 roku wykonana z drewna świerkowego i palisandru CSA została wyprodukowana w Madrycie i podpisana na własnej etykiecie. Pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i została zaprezentowana w książce „The Classical Guitar – A Complete History”.

W powyższych filmach Jack Sanders gra na gitarze „Guárdame las Vacas” Narváeza i 6. Pavan Luisa de Milána.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Ta gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda i jest opisana na stronach 33-35 książki „The Classical Guitar – A Complete History” . Zbudowana w 1933 roku, jest kolejnym uroczym przykładem twórczości Santosa, z pięknymi materiałami i jego typowym, precyzyjnym kunsztem. Santos podpisał ją na swojej etykiecie.

Bogaty, „zamyślony” głos

Podobnie jak sam artysta – o którym mówi się, że jest bardzo zamknięty w sobie, a jednocześnie dumny – gitara ma bogate, głębokie i niemal „zamyślone” brzmienie, z solidnym basem w sercu każdej nuty i uroczym, luźnym, staroświeckim brzmieniem. Ogólnie rzecz biorąc, to bardzo urokliwy instrument, który oddaje istotę tego wspaniałego twórcy.

Santos Hernández i Manuel Ramírez z Segowii z 1912 r

Santos Hernández (1874–1943) należy do elitarnych twórców historycznego panteonu – obok Torresa iHausera I pod względem kolekcjonerskim i historycznym. Santos stał się uznanym twórcą na wczesnym etapie swojej kariery, kiedy zasłynął jako konstruktor gitaryManuela Ramíreza z 1912 roku, której właścicielem i na której grał Andrés Segovia – ta sama gitara znajduje się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku, tuż obok Hausera I Segovii z 1937 roku.

Z warsztatu Ramírez do Calle de la Aduana w Madrycie

Urodzony w Madrycie, Santos zaczynał jako chłopiec od wyrobu złotych i srebrnych ozdób do stroju torreadorów, a w 1886 roku zajął się gitarą. Po odbyciu praktyki i pięciu latach służby wojskowej, Manuel Ramírez – nauczyciel, którego zawsze uważał za swojego prawdziwego – przyjął go do swojego warsztatu, gdzie został brygadzistą. Dwa lata po śmierci Ramíreza w 1916 roku, Santos otworzył własny warsztat, wkrótce przy Calle de la Aduana, do którego przyjeżdżali najwięksi gitarzyści tamtych czasów i gdzie pracował aż do swojej śmierci w 1943 roku.

Gitara dla wielkich muzyków swoich czasów

Na jego instrumentach grało wielu innych, m.in. Regino Sainz de la Maza (dla którego Joaquín Rodrigo napisał „Concierto de Aranjuez”), Eduardo Abreu, Daniel Fortea i rodzina Romero, a także mistrzowie flamenco, tacy jak Ramón Montoya i Sabicas. Od 100 lat muzycy cenią te instrumenty za ich czarujące, introwertyczne brzmienie.