1958 Miguel Rodríguez SP/CY "Henrietta" (Romero collection)

Gitara Miguel Rodríguez z 1958 roku wykonana jest z drewna świerkowego i cyprysowego przez Miguela Jr. w Kordobie – „Henrietta”. To pierwszy egzemplarz Rodrígueza, jaki kiedykolwiek należał do Pepe Romero .

Pierwszy Rodríguez Pepe Romero

Gitarę kupiła młodemu Pepe w prezencie Angielka o imieniu Henrietta, wielbicielka, która chciała pomóc mu w jego karierze, która dopiero zaczynała się rozwijać – stąd nazwa gitary, widniejąca na małej etykiecie wewnątrz. Główna etykieta, „Constructor Miguel Rodríguez, Año 1958, Alfaros 15, Córdoba”, ma owalny stempel w prawym dolnym rogu, znak Miguela Jr.

Flamenco Records i Boccherini

Pepe nagrał na tej gitarze swoje dwa pierwsze albumy, oba z muzyką flamenco (obecnie dostępne na płytach CD): „Flamenco Fenómeno!” (Współczesny), nagrany w 1959 roku, gdy Pepe miał 15 lat, oraz „Flamenco!” (Mercury, 1962). Posłuchaj, jak gra dziewięciominutowy utwór „Fiesta en Jerez”, pierwszy z albumu Flamenco!. Lata później gitara była używana do kilku nagrań muzyki klasycznej przez Pepe i jego ojca, w szczególności kwintetów Boccheriniego z Academy of St Martin in the Fields.

Z kolekcji Romero: GSI, 1 czerwca 2013 r.

Ten instrument był jedną z sześciu gitar z prywatnej kolekcji Pepe Romero, które zaprezentowano podczas pamiętnego wydarzenia w salonie GSI 1 czerwca 2013 roku. Sześć gitar wybrano, ponieważ wywarły one największy wpływ na jego syna, lutnikaPepe Romero Jr. , przed i w trakcie jego kariery lutniczej. Pepe Jr. zaprezentował je, opisując historię wynikającą z jego dogłębnej znajomości tych gitar (dosłownie z nimi mieszkał), a Scott Tennant na nich grał – część 3 tego koncertu, na którym gra ta gitara, znajduje się powyżej w filmie. Zobacz zdjęcia z wydarzenia .

Rodzina Rodríguez z Kordoby

Klasyczne i flamenco gitary Miguela Rodrígueza były ulubionym wyborem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa . Wczesne etykiety podawały adres San Fernando 70; w 1939 roku rodzina przeniosła się na Calle Alfaros 15, adres ten był drukowany na każdej wytwórni Rodrígueza od tamtej pory.

Czterech twórców, trzy pokolenia

Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż zachowując stosunkowo niską wagę. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższymi menzurami, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem. Po śmierci i chorobach członków rodziny w połowie lat 90. warsztat został zamknięty w 1998 roku.

Kto to zbudował? Czytanie znaczka Rodrígueza

Wszyscy czterej producenci używali tej samej drukowanej etykiety, więc rodzina oznaczała każdą gitarę pozycją małego, w kształcie orzeszka ziemnego stempla „M. Rodríguez · Córdoba” wykonanego fioletowym tuszem – często w połowie na etykiecie i w połowie na drewnie, a czasami wyblakłego: brak stempla – Miguel Sr.; stempel w prawym górnym rogu etykiety – Rafael; w prawym dolnym rogu – Miguel Jr.; w połowie prawej krawędzi – Pepe. Od połowy lat 70. etykiety były również podpisywane „Miguel Rodríguez” po prawej stronie. Model „Centenario” z dodatkową wkładką w rozecie i purflingu został stworzony, aby uczcić 100. rocznicę urodzin Miguela Sr. (1888–1988), a jego etykiety są oznaczone „Centenario” – od 1992 r. „Centenario 1888–1988”.

Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero

Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od końca lat 50. XX wieku, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .

Książki o Miguelu Rodriguezie

Dwie gitary Rodrígueza – Miguela Rodrígueza Beneyto z 1936 r. i Pepe Romero „La Wonderful” z 1973 r. – zostały zreprodukowane w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości