1965 José Ramírez „1aF AM” CD/CY

Gitara flamenco José Ramíreza „1aF AM” z 1965 roku z płytą wierzchnią z cedru oraz bokami i tyłem z cyprysu, zbudowana w Madrycie przez Antonio Martíneza – gitara pochodzi z kolekcji Russella Clevelanda, prezentowanej w książce „The Classical Guitar – A Complete History”.

Ramírez Flamenco ze złotej ery

Na instrumentach ze słynnego warsztatu José Ramírez III przez ostatnie półwiecze i dłużej grało wielu profesjonalistów – pomyślcie o Stingu i Segovii, Sabicasie i Checie Atkinsie, czy Lee Ritenourze i Christopherze Parkeningu . Wewnątrz instrumentu znajduje się stempel z inicjałami budowniczego „AM” (Antonio Martínez), tego samego, który budował gitary Ramírez dla Segovii i Parkeninga (pełną listę lutników Ramíreza z tego okresu znajdziesz tutaj ). Instrument jest podobny w konstrukcji do gitary Ramírez, której Sabicas używał później w swojej karierze.

Dźwięk i stan

To niezwykły przykład starszego koncertowego flamenco z czasów złotej ery Ramíreza, w niesamowitym stanie – bez uszkodzeń ani napraw. Lekka i wygodna w trzymaniu, charakteryzuje się suchym, agresywnym, staroświeckim brzmieniem flamenco. Warto odnotować, że powstała w tym samym roku, w którym Ramírez udostępnił publiczności cedrowe płyty wierzchnie. Etykieta pochodzi z 1965 roku. Doskonały przykład znakomitego instrumentu Ramírez dla kolekcjonera lub muzyka koncertowego.

Z kolekcji Russella Clevelanda

Z kolekcji Russella Clevelanda , opisana na stronach 88–89 książki „The Classical Guitar – A Complete History” . To jedna z trzech ostatnich gitar, które opuściły kolekcję Clevelanda – przeczytaj historię tutaj !

Więcej informacji znajdziesz na naszym blogu: Rodzina Ramírez: mistrzowie gitary , Dynastia José Ramíreza (od Amalii do Józefa I) oraz ciekawostki z książki José Ramírez: mity i fakty .

Warsztat José Ramíreza w Madrycie

Założony w Madrycie w 1882 roku przez José Ramíreza I, warsztat Ramíreza produkuje gitary od ponad wieku, przez pięć pokoleń rodziny. José Ramírez III (1922–1995) objął stanowisko maestro w 1957 roku i opracował gitarę koncertową Ramíreza, którą znamy dzisiaj – o dużym pudle rezonansowym, długich strunach i płycie wierzchniej z cedru lub świerku, charakteryzującą się dużą mocą, sustainem, słodyczą i równowagą w całym rejestrze. Spopularyzował zachodni czerwony cedr jako drewno na pudło rezonansowe, a od lat 60. XX wieku Andrés Segovia grał na gitarach José Ramíreza do końca życia.

Rzemieślnicy z Ramírez i następne pokolenia

Od lat 60. do 90. XX wieku w warsztacie wykształciło się wielu najzdolniejszych gitarzystów tamtych czasów, w tym Paulino Bernabé i Manuel Contreras . W 1995 roku warsztat przeniósł się z Calle Concepción Jerónima 2 na Calle de la Paz 8, a od śmierci José Ramíreza IV w czerwcu 2000 roku firmą kieruje jego siostra,Amalia Ramírez , która dokonuje przeglądu każdej gitary w trakcie i po zakończeniu budowy.

Modele, etykiety i stemple budowlane Ramíreza

Przez dziesięciolecia warsztat sprzedawał gitary według klasy, a nie nazwy modelu. Model „1a” (pierwsza klasa) był standardową gitarą koncertową; „2a” (druga klasa) była zbudowana w ten sam sposób, a sklep uzasadniał niższą cenę materiałami, które mogły mieć drobne skazy estetyczne, lub tym, że gitarę zbudował praktykant, a nie brygadzista. Do gitar flamenco dodawano literę „F” – „1aF” i „2aF”. Do 1967 roku etykiety zawierały jedynie rok produkcji; od 1967 roku były podpisane przez José Ramírez III i zawierały numer i klasę gitary, a od 1973 roku model 2a miał własną szarą etykietę z czerwoną obwódką i cyframi „R”. Do 1971 roku wiele gitar Ramíreza miało wewnątrz stempel z inicjałami rzemieślnika, który je zbudował – AM dla Antonia Martíneza, MT dla Mariano Tezanosa, PB dla Paulino Bernabé i wielu innych (zobacz naszą listę lutników z warsztatu Ramíreza ). Późniejsze dekady przyniosły nowe modele: „Centenario”, który mniej więcej upamiętniał setną rocznicę powstania warsztatu; „Da Cámara”; gitarę C86 o krótszej menzurze z 1986 roku; a także, za czasów José Ramíreza IV, „Tradicional” i „Especial”.