1978 Miguel Rodríguez RW/HR

Gitara klasyczna Miguela Rodrígueza z 1978 roku z płytą wierzchnią z sekwoi oraz bokami i tyłem z palisandru honduraskiego. Została wykonana w Kordobie w Hiszpanii, w późniejszym okresie twórczości Miguela Rodrigueza Jr. i jego syna Pepe.

Klasyka południowohiszpańskiego wyrobu gitar

To najwyższej klasy instrument tego słynnego producenta, który dla wielu uosabia szczyt południowo-hiszpańskiego stylu budowy gitar w XX wieku. Na gitarach Miguela Rodrígueza gra wielu muzyków koncertowych na całym świecie, ale najbardziej znana jest rodzina Romero , która używa gitar Miguela Rodrígueza od końca lat 50. XX wieku.

Brzmienie i grywalność gitary klasycznej Miguela Rodrigueza z 1978 roku

Ma ogromną moc, doskonały sustain, bardzo szybki atak (jak flamenco), ale przede wszystkim zachwyca bogactwem i bogactwem brzmienia. W typowym dla Rodrígueza stylu, ma potężny dół i mocne wysokie tony, a wszystkie dźwięki mają czysty, klarowny atak z bogatą zawartością alikwotów w każdym dźwięku.

Mimo że instrument ma nieco dłuższą menzurę, gra się na nim bardzo łatwo obiema rękami – głównie dzięki wygodnemu kształtowi szyjki i łatwemu naciągowi strun.

Stan

Na górze znajdują się dwa włoskowate pęknięcia, niewidoczne z zewnątrz – naprawione wiele lat temu przez Yurisa Zeltinsa . Poza tym stan jest doskonały.

Gitara najwyższej klasy, bez względu na standardy – można jej używać do nagrań lub koncertów, zarówno solo, jak i z zespołem, a w każdej sytuacji będzie stanowić mocną obecność.

Rodzina Rodríguez z Kordoby

Gitary klasyczne iflamenco Miguela Rodrígueza były ulubionym instrumentem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa .

Czterech twórców, trzy pokolenia

Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż stosunkowo lekkimi. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższą menzurą, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem.

Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero

Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od dziesięcioleci, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .