2013 Gabriele Lodi SP/CSAR

Gabriele Lodi z 2013 roku to gitara klasyczna pochodząca z Carpi we Włoszech, z 30-letnią płytą wierzchnią z płomienistego świerku oraz tyłem i bokami z palisandru CSA. Jest ona wzorowana na gitarze Santosa Hernándeza z 1922 roku – gitarze nr 1 jego własnej marki i gitarze, dzięki której zadebiutował w USA.

Na podstawie Santosa Hernándeza z 1922 r

Ten konkretny instrument, zarówno pod względem konstrukcji, jak i brzmienia, bazuje na gitarze Santosa Hernándeza z 1922 roku, choć jego estetyka jest w całości autorstwa Gabriele. Posiada 30-letnią płytę rezonansową z drewna świerkowego „flamed” oraz wyjątkowo efektowny tył i boki z palisandru CSA. Mosiężne klucze są ręcznie wykonane przez firmę Alessi i wzorowane na modelach Madrid z lat 20. XX wieku.

Brzmienie, grywalność i gitara nr 1

Brzmienie jest równie pełne staroświeckiego uroku, z piękną równowagą między mocnymi, okrągłymi basami a czystymi, dźwięcznymi sopranami, a łatwa akcja i komfort gry dopełniają tę wyjątkową, światowej klasy gitarę. Chociaż Gabriele jest doświadczonym weteranem w produkcji gitar, zdecydował się na użycie własnej marki (zamiast standardowej, rodzinnej) dla tej gitary, dlatego z przyjemnością przedstawiliśmy go w USA jako „gitara nr 1”.

Zdjęcia tej gitary w trakcie budowy

Magazyn Orfeo nr 13 – Lodi, Bottelli, Coriani, Peruffo

Rodzina twórców gitar

Włoski lutnik Gabriele Lodi (ur. 1976) pochodzi z rodziny lutników zajmujących się lutnictwem klasycznym. Jego ojciec był lutnikiem i gitarzystą, a Gabriele spędził większość dzieciństwa w warsztacie ojca w Carpi, niedaleko Modeny. Od 13. roku życia pomagał przy warsztacie lutniczym, a w wieku 20 lat uczynił z lutnictwa swój zawód. Nadal pracuje w tym samym rodzinnym warsztacie.

Od gitar historycznych do szkoły hiszpańskiej

Historyczne instrumenty, które trafiały do warsztatu w celu naprawy, rozbudziły w nim trwałą fascynację starymi gitarami, dzięki czemu wiele jego własnych gitar jest silnie zakorzenionych w tradycyjnym wzornictwie i estetyce. Po zgłębieniu gitar romantycznych XIX wieku, od Torresa zwrócił się ku szkole hiszpańskiej, regularnie podróżując do Buenos Aires od 2004 roku, aby studiować grę na znakomitych gitarach hiszpańskich. Oprócz modeli Torresa, buduje gitary inspirowane szkołą madrycką –Manuelem Ramírezem , Santosem Hernándezem iDomingo Esteso – oraz barcelońską szkołąEnrique Garcíi .

Kontynuowanie tradycji Torresów

W ciągu ostatnich lat, wielki Antonio de Torres stał się główną siłą napędową pracy Gabriele jako konserwatora, historyka i, oczywiście, budowniczego. Odrestaurował kilka ważnych oryginalnych instrumentów Torresa, a przy okazji czerpał z jego doświadczeń, które skłoniły go do zgłębiania własnych pomysłów, aby przenieść tradycję Torresa do współczesności. Jest również współautorem książki Antonio de Torres – Lo Stradivari della chitarra moderna . Na etykiecie jego gitar Torresa widnieje napis „My Torres Interpretation” (Moja interpretacja Torresa): nigdy nie są to dosłowne kopie, lecz połączenie ulubionych elementów różnych instrumentów Torresa z detalami, które odpowiadają potrzebom współczesnych muzyków.

Gabriele Lodi i GSI

Gabriele od 2013 roku korzysta z własnej marki (zamiast rodzinnej), a w 2021 roku jego gitara nr 100 wypuściła serię „Expo” gitar wykonanych dla Roma Expo Guitars (REG). Jego warsztat stał się miejscem spotkań muzyków i kolekcjonerów, a GSI jest jego jedynym dealerem w Stanach Zjednoczonych.