1924 Miguel Rodríguez SP/CY (były Pepe Romero)

Ta gitara flamenco blanca z 1924 roku, wykonana przez Miguela Rodrígueza , wykonana z drewna świerkowego i cyprysowego, została wykonana przez założyciela rodzinnego warsztatu, Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975) w Kordobie. Gitara ta później należała do Pepe Romero , który gra na niej w powyższym filmie.

Blanka z wczesnych lat Miguela Sr.

Zbudowana w trzeciej dekadzie kariery, zarówno jej twórcy, jak i w XX wieku, gitara ma całą siłę i dynamikę, zazwyczaj kojarzoną z wielkimi andaluzyjskimi flamenco z połowy XX wieku, a jej dźwięk rezonuje z płytą wierzchnią, tyłem i bokami. Etykieta – „Miguel Rodríguez, Constructor de toda clase de instrumentos de cuerda, San Fernando, 70, Córdoba” – pochodzi z pierwszego adresu rodziny, sprzed przeprowadzki na Calle Alfaros w 1939 roku i nie ma na niej pieczęci: pieczęci samego Miguela Seniora. Rok produkcji znajduje się na wewnętrznej stronie pięty.

Od rodziny Paco de Lucía po Romeros

Pepe Romero Sr. kupił tę gitarę w Maladze od krewnego Paco de Lucíi , który wspominał, jak bardzo Paco ją lubił i jak regularnie z niej korzystał przez całe życie. Jak to bywa z wieloma gitarami należącymi do Romero, gitara przechodziła z ojca na syna, zanim trafiła do nas.

Dźwięk

Brzmi luźno, sucho i przenikliwie, z potężnymi basami i soczystymi, tłustymi sopranami, a wysokie rejestry są niezwykle słodkie i zmysłowe. W rękach klasycznego gitarzysty gra również pięknie – z wielkim urokiem i elegancją wpasowuje się praktycznie w każdy styl muzyczny. Kilka dobrze załatanych pęknięć jest widocznych na całej długości instrumentu; wszystkie są bardzo stabilne, a gitara była w stanie gotowym do koncertu. Instrumenty Miguela Sr. rzadko pojawiają się na rynku, co czyni ją wyjątkowym znaleziskiem.

Rodzina Rodríguez z Kordoby

Klasyczne i flamenco gitary Miguela Rodrígueza były ulubionym wyborem wielu czołowych artystów koncertowych, zwłaszcza członków rodziny Romero. Mówiąc o Miguelu Rodriguezie, tak naprawdę mamy na myśli rodzinę czterech konstruktorów gitar, działających w trzech pokoleniach, pracujących w Kordobie – w samym sercu Andaluzji, regionu południowej Hiszpanii, który dał początek współczesnej gitarze hiszpańskiej w osobie Antonia de Torresa . Wczesne etykiety podawały adres San Fernando 70; w 1939 roku rodzina przeniosła się na Calle Alfaros 15, adres ten był drukowany na każdej wytwórni Rodrígueza od tamtej pory.

Czterech twórców, trzy pokolenia

Warsztat został założony przez Miguela Beneyto Rodrígueza (1888–1975, znanego również jako „Miguel Sr.”). Jego synowie bliźniacy, Rafael Rodríguez Serrano (1921–1965) i Miguel Rodríguez Serrano (1921–1998, znanego również jako „Miguel Jr.”), pracowali u jego boku, a następnie syn Miguela Jr., José Rodríguez Álamo (1949–1996, znanego również jako „Pepe”). Gitary Miguela Sr. były lekkie i miały mały lub średni korpus, a ich brzmienie charakteryzowało się ekspresją, liryką i śpiewnością, a także przytłaczającą projekcją. Wraz ze wzrostem popularności bliźniaków w latach 50. i 60. XX wieku, gitary ewoluowały w kierunku bardziej spójnego, opływowego stylu z większymi korpusami, wciąż zachowując stosunkowo niską wagę. Późny okres Miguela Jr. i Pepe (lata 70. – 1998) – czas gitar „Churchdoor” i zdobionych „Centenario” – jest prawdopodobnie najbardziej znany, z dłuższymi menzurami, głębszymi korpusami i jeszcze lżejszym systemem ożebrowania, a jednocześnie zawsze z szybką, flamenco-reakcją i ciepłym, romantycznym i pełnym duszy hiszpańskim charakterem. Po śmierci i chorobach członków rodziny w połowie lat 90. warsztat został zamknięty w 1998 roku.

Kto to zbudował? Czytanie znaczka Rodrígueza

Wszyscy czterej producenci używali tej samej drukowanej etykiety, więc rodzina oznaczała każdą gitarę pozycją małego, w kształcie orzeszka ziemnego stempla „M. Rodríguez · Córdoba” wykonanego fioletowym tuszem – często w połowie na etykiecie i w połowie na drewnie, a czasami wyblakłego: brak stempla – Miguel Sr.; stempel w prawym górnym rogu etykiety – Rafael; w prawym dolnym rogu – Miguel Jr.; w połowie prawej krawędzi – Pepe. Od połowy lat 70. etykiety były również podpisywane „Miguel Rodríguez” po prawej stronie. Model „Centenario” z dodatkową wkładką w rozecie i purflingu został stworzony, aby uczcić 100. rocznicę urodzin Miguela Sr. (1888–1988), a jego etykiety są oznaczone „Centenario” – od 1992 r. „Centenario 1888–1988”.

Miguel Rodríguez Guitars i rodzina Romero

Wszyscy członkowie rodziny Romero grają na tych instrumentach od końca lat 50. XX wieku, a ich własny rozwój artystyczny i ekspresja są z nimi nierozerwalnie związane – ta trwająca całe życie relacja zapisała jeden z najważniejszych rozdziałów w historii gitary. Jak powiedział Pepe Romero: „To, co silnik odrzutowy zrobił dla lotnictwa, rodzina Rodríguez zrobiła dla gitary”. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule o rodzinie Rodríguez, produkującej gitary .

Książki o Miguelu Rodriguezie

Dwie gitary Rodrígueza – Miguela Rodrígueza Beneyto z 1936 r. i Pepe Romero „La Wonderful” z 1973 r. – zostały zreprodukowane w książce Alberto Martíneza „34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości” wraz ze zdjęciami i rysunkami każdego instrumentu w pełnej skali:

34 gitary klasyczne w naturalnej wielkości